— 5 — 
zwavelzuur. Een zekere hoeveelheid hiervan werd nevens 
het pak planten in een luchtledig gemaakten, hollen cilinder 
van blik geplaatst. Dezelfde schrijver vermeldt, dat hij, in 
navolging van Hünefeld (1), ook chloorcalcium op dergelijke 
wijze gebruikte. 
Door anderen werd kunstmatige warmte aangewend, ten 
einde het drogen te bespoedigen. 
Schmidt maakte in 1831 gebruik van warme ijzeren pla¬ 
ten (2), waartusschen de planten gedurende enkele minuten 
vertoefden. 
Met droogovens werden herhaaldelijk proeven genomen. 
Zoo vermeldt Kreutzer (3), dat hij in het jaar 1830 in een 
chemisch laboratorium te Weenen een ijzeren droogoven 
voor planten aantrof. die echter in onbruik was geraakt 
wegens de bezwaren, die zich bij de behandeling voordeden. 
Weinig meer zegt ons eene mededeeling van Schwein- 
furth (4) die tegen het drogen van planten door kunstmatige 
warmte te velde trekt, maar goede uitkomsten toekent aan 
een door Münter uitgevonden droogoven, waarin de tusschen 
draadwerk of doorboorde blikken platen opgesloten pakket¬ 
ten aan een door vuur verwarmden luchtstroom werden 
blootgesteld. Iedere verdere mededeeling omtrent dezen toe¬ 
stel ontbreekt echter. 
Volgens Kaltbrunner en Kollbrunner (5) heeft ook Dojère 
een droogoven met voordeel gebruikt. De lucht werd hierin 
tot 50° C verwarmd door een lamp, die van de planten 
gescheiden was door een ijzeren plaat met gaten. In 12 tot 
(1) 1. c. p. 105. 
(2) Kreutzer 1. o. p. 97. 
(3) 1. c. p. 98. 
(4) In Neumayer, Anleitung zu wissenschaftlichen Beobachtungen auf 
Reisen. 2. Aufl, Bd. II, p. 225. 
(5) Der Beobaehter. Zurich, 1888, 2. Aufl., p. 496. 
