en S 2 verschijnen, wier bestemming het is de plaatsen van 
stijlen en stempels in te nemen Het zijn vooral S. S, die ter¬ 
stond ver van hun oorsprong afwijken, terwijl S 2 nog langen 
tijd in samenhang zal blijven met den bundel die hem 
afsnoerde. In ng. 8 vindt men het drietal gemakkelijk terug. 
Bovendien kan men opmerken dat zij door het afgeven van 
zijtakjes een kring om de stempelholte hebben gemaakt die 
alleen van onder niet gesloten is 
Intusschen heeft de splitsing der vaatbundelgroepen hier 
een belangrijke schrede voorwaarts gedaan. De vaatbundels 
toch, die S en S afgaven, lossen zich ieder in twee takken op, 
waarvan de eene naar het sepalum gaat* de andere daaren¬ 
tegen met een buitensten meeldraad overeenstemt (A 2 , A 3 ). 
Bovendien is er een splitsing ontstaan in den ondersten vaat- 
bundel, waardoor het labellum (Lab.) en de daarvóór gelegen 
meeldraad voor goed van elkaar gescheiden worden. Opmer¬ 
king verdient het feit dat de bovenste helft der bloem op het 
punt van splitsingen nog achterlijk is. In fig. 7 zijn de 
onderste sepala geheel uitgebogen en als volkomen blaadjes 
uit het gemeenschappelijk verband verdwenen. De meel¬ 
draden A 2 en A 3 die zij achterlieten naderen het labellum 
meer en meer en zullen er weldra één stuk mee vormen. 
Duidelijker wordt dit in Fig. 6. Hier verschijnt voor ’t eerst 
de holte *, die te beschouwen is als eerste stap tot de ge- 
heele onafhankelijkheid van het labellum. Labellum, A 2 en A 3 
worden daardoor als afzonderlijk deel van de rest gescheiden. 
De rij stipjes vóór de holte gelegen is natuurlijk de vaatbun- 
del van den labellum-meeldraad 3. Ook in de bovenste helft 
der bloem heeft nu differentiëering plaats gehad. Het boven¬ 
ste sepalum is bijna los geworden, terwijl A 1 (de vruchtbare 
meeldraad) en S 2 (het rostellum) eveneens uit elkaar geweken 
zijn. Van de zijdelingsche petâla is het linksche bijna vrij, 
terwijl de afgesplitste meeldraad als een rij stippen binnen 
