— 78 
Van het zaad van de drie zaaddragers van 1888, wier 
rosetten reeds verbreed waren, werd in 1889 alleen dat van 
één exemplaar gezaaid, en wel van de plant met de fraaiste 
fasciatie. Ik kweekte hiervan 128 planten 4 en onderzocht op 
14 Maart 1890 de rosetten, dus korten tijd voor dat zij 
stengels zouden schieten. Er waren er 76 zonder verbreeding, 
24 met een verbreeding van 1-2 cm, en 28 met een verbree¬ 
ding van 2-6 cm. M. a. w. de bladeren, die in normale 
rosetten uitstralen van één punt, straalden hier uit van een 
lijn, die 1—6 cm. lang was (Plaat IX Fig. 1). Deze lijn 
moet als de kamvormige groeitop beschouwd worden, blijkens 
onderzoekingen door D r A. Nestler hierover op mijn labora- 
tium ingesteld. 
In het geheel waren dus in 1890 omstreeks 40 °| 0 van de 
rosetten gefascieerd. Wellicht moet dit cijfer iets grooter 
genomen worden, daar sommige rosetten gespleten waren. 
Dit is een zeer gewmon verschijnsel bij fasciatie, doch daar 
de mogelijkheid bestaat dat rosetten meteen bijroset uit een 
zijknop, of de zoodanige wder eindknop gestorven en door 
twee zijknoppen vervangen is, met gespleten rosetten ver¬ 
wisseld worden, heb ik gemeend, al zulke exemplaren bij de 
atavisten te moeten tellen. Verder moet men in het oog 
houden, dat onder de planten, wier rosetten niet verbreed 
waren, zonder twijfel vele later nog verbreedingen in stengel 
of takken zouden voortgebracht hebben. 
De atavisten en zwak gefascieerde planten werden nu 
gerooid, en sedert werden telkens de minst gefascieerde 
exemplaren weggenomen tot dat op 23 Mei, vóór den bloei¬ 
tijd, nog slechts de drie fraaist verbreede individuen overble¬ 
ven. Deze werden zoo ver noodig opgesnoeid ; tegen het einde 
van Juli was hun zaad rijp en werd het geoogst. 
Fraai gefascieerde planten, zoo als deze drie, (Plaat X) 
bereiken slechts omstreeks de halve hoogte der normale 
