- 80 — 
deelde gegevens zou kunnen afleiden, zeker te klein is. 
Een der gespleten rosetten toonde op de grens der beide 
splijtrosetten twee bladeren, die ruggelings tegen elkander 
aanstonden, en langs hun middennerf tot dicht bij hun top 
aaneengegroeid waren (1). 
Vatten wij het bovenstaande kort te samen, dan leverde de 
eerste, in het wild gevonden generatie slechts geringe ver- 
breedingen in de toppen der stengels in een paar exemplaren. 
Reeds in de tweede generatie trad verbreeding in de rosetten 
op ; sedert werden telkens uitsluitend planten met verbreede 
rosetten als zaaddragers gekozen. 
Het aantal verbreede rosetten bedroeg minstens : 
Oe 
generatie. 
1887-1888 
- 3 o/ 0 
3 e 
ï) 
1889-1890 
- 40 «/o 
4e 
» 
1891-1892 
- 30 °/ 0 
5 e 
)) 
1893-1894 
- 24 o/ 0 
De verschillen in deze cijfers hangen waarschijnlijk deels 
van de cultuur, deels van het weder af, dat in het eene jaar 
den groei der planten zooveel krachtiger bevordert dan in 
het andere. 
Aster Tripolium. In October 1890 ontving ik een prach¬ 
tig van onder tot boven sterk verbreed exemplaar van deze 
soort, dat aan het IJ bij Amsterdam was gevonden, en rijp zaad 
droeg. Dit zaad zaaide ik in Mei 1891 ; het gaf een veertigtal 
planten, waarvan slechts één een geringe verbreeding in den 
top had. Het droeg in October 1891 rijp zaad. Uit dit zaad 
had ik, in 1892, 54 exemplaren, waarvan er twee wederom 
(1) Ruggelings aaneengegroeide bladeren in de gaffeling eener splijt- 
fasciatie zijn betrekkelijk zeldzaam. Ik verzamelde daarvan tot nu toe 
voorbeelden bij Dipsacus sylvestris, Robinia Pseudacacia, Evonymus 
japonicus (Pringsheim’s Jahrbücher Bd XXII f, blz. 81), en sedert bij 
Collinsia heterophylla, Epilobium hirsutum, Echium vulgare, Chrysan¬ 
themum segetum , Agrostemma Githago en Ace?’ Pseudoplatanus. 
