— 84 — 
afzonderlijk verzameld. Op 7 Juni 1892 zaaide ik het zaad 
van één plant met twee bandvormige stelen, en wel slechts 
van één hoofd, waarvan de steel 30 Mm breed, en de breedste 
van het geheele bed was. 
Uit dit zaad groeiden de planten bijzonder voordeelig en 
forsch op, zoodat reeds in October van hetzelfde jaar de 
fasciatie in drie exemplaren, als verbreeding der roset, zicht¬ 
baar was. In de volgende maand nam het aantal verbreede 
rosetten toe. In April 1893 had ik 82 planten, waarvan in 25 
de centrale bloemsteel der hoofdroset verbreed was. Dus 
ongeveer 30 °/ 0 , evenals in de vorige generatie, maar thans 
een jaar vroeger. Vóór den bloei werden de atavisten gerooid 
en de normale hoofden der erven afgeplukt, om niet te veel 
zaad te laten rijp worden. 
Van de rosetten, die in November 1892 verbreed waren, 
hadden verscheidene zich in den winter gespleten, en brach¬ 
ten elk twee normale hoofdstelen voort. Zij zijn dus niet bij 
de bovengenoemde 30 °/ 0 opgeteld. Twee erven hadden twee 
verbreede bloemstelen, één had er zelfs drie. Van deze laatste 
en een der beide met twee fasciatiën werd het zaad uitgeko¬ 
zen voor de voortzetting van het ras en op 5 Mei 1893 ge¬ 
zaaid. Dit zaaisel groeide aanvankelijk goed, doch leed in den 
herfst zeer van Sphaerotheca Castagnei, welke kwaal het 
eerst na herhaalde besproeiing met Bouillie bordelaise te 
boven kwam. Het toonde in Maart 1894, op ruim negentig 
planten, reeds negen exemplaren met verbreede roset, en een 
aantal andere, waarin deze verbreeding scheen te beginnen. 
Mijn ras van Taraxacum officinale gaf dus in de beide 
laatste voltooide generatiën omstreeks 30 °/ 0 gefascieerde 
individuen, aanvankelijk in het tweede, later in het eerste 
jaar na het zaaijaar. De ontwikkeling van zaad tot zaad liep 
dus in het laatst in één jaar af, zoodat de plant als eenjarige 
winterplant kan worden behandeld. 
