— 85 — 
Tetragonia expansa of Nieuw-Zeelandsche Spinasie. In 
den botanischen tuin te Amsterdam stond deze eenjarige 
plant vroeger op eene plaats waar zij telken jare uit het 
afgevallen zaad van het vorige jaar weer op kwam. In de 
meeste jaren toonde zij hier een of enkele fraaie bandvormige 
stengels. Zoo bv. in 1885 en in 1887. In den herfst van dit 
jaar plukte ik de vruchten van twee zeer breede stengels en 
zaaide die in het volgend jaar op een ander bed. In 1888 had 
ik hiervan elf planten, waaronder één met twee breede band¬ 
vormige takken, en één met geringere fasciatiën. De overige 
planten werden gerooid ; het zaad der beide zaaddragers 
op 7 November geoogst. 
Uit het zaad van deze beide planten had ik in Juli 1889 
negen individuen, waarvan drie met bandvormige takken ; de 
overige zes werden gerooid. Van deze drie liet ik alleen de 
twee beste zaad dragen ; zij droegen een aantal gefascieerde 
zijtakken, talrijke tot verschillende diepten gespleten blade¬ 
ren, en in de oksels van deze niet zelden vruchten van 
dubbele breedte, met een nagenoeg dubbel aantal zaden er in. 
Trouwens deze bijkomende verschijnselen werden ook in 
andere jaren aan bandvormige stengels vrij veelvuldig gezien. 
In 1890 had ik uit het zaad van het vorige jaar omstreeks 
dertig planten, waarvan er twee wederom bandvormige 
takken hadden, terwijl er verder een paar individuen met 
gespleten zijtakken werden aangetroffen. Van de beide goede 
zaaddragers zaaide ik het zaad in 1891 en had een twintigtal 
meest zwakke planten, waaraan geen fasciatiën werden 
waargenomen. De oorzaak hiervan moet deels in het moeilijke 
rijpen der zaden in 1890, deels in ongunstige cultuurvoor- 
waarden in 1891 gezocht worden. 
In het volgend jaar bleek, dat het schijnbaar volkomen 
atavisme van 1891 slechts voorbijgaande was. Want toen ik 
in 1892 de zaden der normale planten van 1891 zaaide, kreeg 
