— 86 — 
ik hieruit (na het uittroeien der te zwakke exemplaren 
gedurende den zomer) veertien planten, waarvan er slechts 
zeven geen bandvormige takken hadden. Twee exemplaren 
hadden elk één, twee elk twee, twee elk drie, en eindelijk 
één exemplaar had vier fasciatiën. Deze waren omstreeks een 
meter lang en bereikten op 25 October, toen hun zaad rijp 
was, ten deele een lengte van twee meters, bij eene breedte 
van ruim 5 cm, en een dikte van 2-3 mm. Hunne zijtakken 
toonden de verbreeding eveneens rijkelijk, en wel in 35 van 
125 onderzochte gevallen, dus omstreeks 28 °/ 0 . 
In dit jaar (1892) nam ik voor het eerst bepaalde zorgen 
voorde bestuiving.Deze bestonden daarin, dat op 13 Augustus 
alle atavisten en de minst fraaie erven gerooid werden, zoodat 
slechts vier planten (met twee, drie en vier fasciatiën) over¬ 
bleven. Daarna merkte ik op deze alle uitgebloeide bloemen 
terwijl de bloeiende werden afgeplukt. Het zaad der ge- 
merkten werd afzonderlijk verzameld, eveneens dat van de 
bloemen die na 13 Augustus bloeiden, en die dus slechts door 
stuifmeel van gefascieerde planten bestoven konden zijn. 
Alleen van deze bloemen zaaide ik in 1893 het zaad ten 
behoeve van mijn ras, en had daarvan veertig krachtige 
planten, waarvan de meeste zeer talrijke en zeer fraaie 
fasciatiën voortbrachten. 
In dit ras kwamen van tijd tot tijd tricotyle kiemplanten 
voor, die in den regel gespaard werden tot dat bleek of zij 
fasciatiën voortbrachten of niet. Het bleek dat zoowel onder 
de tricotyle als onder de tweezaadlobbige individuën goede 
erven met bandvormige stengels gevonden werden, maar dat 
onder beide groepen eveneens atavisten werden aangetroffen. 
Het is bezwaarlijk, uit het betrekkelijk geringe aantal 
individuën per jaar (9-40) een percentisch aantal der goede 
erven op te maken. In de drie eerste jaren (1888-1890) te 
samen genomen bedroeg dit omstreeks 20 °/o> in de beide 
