— 88 — 
In 1893 had ik uit dit zaad 68 planten, waarvan 26 exem¬ 
plaren verbreede bloemstelen hadden. Dus ongeveer 38 °/ 0 
erven, tegen 28-33 % in het vorige jaar. De meeste erven had¬ 
den elk slechts ééne fasciatie, enkele hadden er twee ot drie. 
Daarentegen was er in dit jaar één plant, waarvan de centrale 
bloemsteel der oorspronkelijke roset, dus de top van de 
hoofdas der plant, verbreed was, iets wat in vorige jaren 
in dit ras nog niet het geval was geweest. Overeenkomstig 
met een bekenden regel van Darwin was dus hier de af¬ 
wijking, na eenige generatiën van strenge keus, in een 
vroegere levensperiode ingetreden. 
Opmerking verdient verder, dat in dit ras telkenjare vrij 
talrijke tricotyle, hemitricotyle en tetracotyle kiemplanten 
voorkomen, wat trouwens ook in de gefascieerde rassen van 
Crépis y Taraxacum , Tetragonia , Amarantus , Hesperis , 
enz. het geval is. 
Vatten wij het bovenstaande thans samen : 
Eerste generatie in het wild, zonder fasciatie — 1889. 
Tweede generatie met één gefascieerde plant — 1890. 
Derde generatie met 9 °/ 0 gefascieerde ex. — 1891. 
Vierde generatie met 28-33 °/o gefascieerde ex. — 1892. 
Vijfde generatie met 38 % gefascieerde ex. — 1893. 
Veronica longifolia. In 1887 ontving ik van Prof. J. W. 
Moll uit den tuin van de HoogereBurgerschool te Utrecht een 
plant van Veronica longifolia , die aan een aantal bloem¬ 
trossen sterk verbreede toppen voortbracht. Ik heb deze 
plant door scheuren vermenigvuldigd, tot ik in 1893 er een 
bed van 4 vierk. meters met vele duizenden bloemtrossen van 
had. Telkenjare bracht zij verbreede toppen voort, hun 
aantal bedroeg in 1893 eenige honderden. Daarbij waren ook 
een paar toppen met trechtervormige verbreedingen, zooge¬ 
noemde ringfasciatien (1). In 1891 en 1892 heb ik van deze 
(1) Een ringfasciatie van Peperomyia maculosa heb ik beschreven en 
afgebeeld in Archives N éerlandaises Tome XXIV 1891 p. 258 PI. XII. 
