91 — 
1891 Derde generatie, geen fasciatie. 
1892 Vierde generatie, 30 °/ 0 gefascieerde individuën. 
1893 Vijfde generatie, meer dan 50 % gefascieerde individuën. 
Barbarea vulgaris. In Juli 1891 had ik in mijn zaaisel 
een plant, waarvan de as van de eindtros een fraaie ver- 
breeding vertoonde, die een breedte van 3 mm bij een dikte 
van 1 mm. bereikte, en aan haar top op de bekende wijze 
als een bisschopsstaf gekromd was. Van deze en van een 
andere, wellicht door haar bestoven plant verzamelde ik 
zaad, zaaide dit in Juli van ’t volgend jaar en had in 1893 
van de gefascieerde plant ruim 70, van de andere nagenoeg 
50 bloeiende afstammelingen. Op beide bedden keerde de 
fasciatie terug, op het eene in één, en op het andere in twee 
individuën. 
Helianthus annuus. Van deze soort kweek ik sedert 
1887 een syncotyl ras, waarvan thans nagenoeg alle kiem- 
planten (omstreeks 97°/„)aanééngegroeide zaadlobben hebben. 
Enkele malen komen daarin zoogenoemde bekercotylen voor, 
plantjes wier beide zaadlobben aan beide zijden aan elkaar 
verbonden zijn, zoodat een bekertje ontstaat, waaruit de 
plumula zich in den regel niet zonder eene operatie bevrijden 
kan. 
Fasciatiën zijn in dit ras niet zeldzaam, zij doen zich soms 
voor als gespleten stammen met twee eindhoofden, soms als 
één stam met een sterk verbreed eindhoofd. 
Reeds in de tweede generatie (1888) trad de fasciatie in 
dit ras op, en wel in één exemplaar met gespleten hoofdstam 
op ruim 100 planten. In het volgend jaar keerde zij echter 
niet terug. 
In de vierde generatie (1890) van dit ras had ik op een 
kleine 60 planten er 13 met gefascieerden hoofdstam, in 
verschillende graden van splijting en verbreeding. In de 
vijfde generatie (1891) had ik vier verbreede stammen op 
