— 92 — 
22 planten, en in de zesde generatie wederom op 35 planten 
één plant met gespleten hoofdstam. De fasciatie was dus hier 
in de drie laatste generatiën constant, niettegenstaande bij 
de keuze van het zaad op deze eigenschap niet gelet werd. 
De derde generatie levert ons hier het belangrijke ver¬ 
schijnsel van het overspringen van eene generatie, dat ook 
bij andere planten bv. Tetragonia expansa in 1891 door mij 
werd waargenomen, en dat ons leert, hoe voorzichtig men 
zijn moet, om uit het feit, dat eene monstrositeit in een 
volgende generatie soms niet terugkeert, te besluiten dat zij 
niet erfelijk zou zijn. 
Linaria vulgaris. Uitgaande van enkele in het wild 
gevonden exemplaren met pelorische bloemen kweek ik van 
deze soort sedert 1887 een ras, waarin ik tracht de peloriën 
te fixeeren. In 1889 had ik voor het eerst eene pelorische 
bloem uit eigen gekweekt zaad (dus in tweede generatie), en 
sedert heeft zich dit verschijnsel regelmatig herhaald, zonder 
dat het mij tot nu toe gelukt is het aantal pelorische bloemen 
of het aantal individuen met zulke bloemen merkbaar te doen 
toenemen. 
In dit ras komen nu van tijd tot tijd gefascieerde stengels 
voor, meest eenvoudig gespleten, soms zeer fraai band vormig 
verbreed. In 1891 had ik een zaaisel van 1890 vol in bloei; 
het bracht één pelorische bloem en een paar gefascieerde 
stengels voort. Uit het zaad van die bloem had ik in 1892 en 
1893 wederom een bed vol planten met één pelorische bloem, 
eenige gespleten stengels en een paar fraaie bandvormige 
fasciatiën. 
Oenothera Lamarckiana, Op eene later te bespreken 
groeiplaats bij Hilversum, waar in de meeste jaren ge¬ 
fascieerde planten van deze soort te vinden zijn, verzamelde 
ik in 1886 zaad, dat mij in 1887 een vijftal eenjarige 
individuen gaf, waarvan ik sedert een eenjarig ras in ver- 
