— 95 — 
land en Hilversum vond ik op een zelfde plekje in 1886 en in 
1888 gefascieerde exemplaren van deze soort, zooals reeds 
vroeger vermeld is. 
Oenothera Lamarckiana. Op eene groeiplaats bij 
Hilversum, waar jaarlijks een duizendtal exemplaren van 
deze soort op een verlaten aardappelveld bloeien, afstammende 
van zaad uit een perkje in een nabijgelegen buitenplaats, 
vond ik sedert vele jaren gefascieerde stengels. In 1886 vond 
ik in Juni een jongen, bijna bloeienden verbreeden stengel, 
en daarenboven een afgestorven plant, wier vruchten in het 
vorige jaar rijp geworden waren, en die dezelfde afwijking 
vertoonde. In Juli 1887 gelukte het mij, drie gefascieerde 
exemplaren te vinden. Uit zaad, in 1886 op deze groeiplaats 
verzameld, had ik in 1888 in mijn tuin te Hilversum een 
tweejarige plant, wier stengel zich aanvankelijk verbreedde, 
toen zich splitste, daarna weder breeder werd en zich nog 
eens splitste. In Juli 1889 vond ik op de oorspronkelijke 
groeiplaats wederom twee individuen met verbreede en 
gespleten inflorescentie. In 1890-91 bezocht ik de groeiplaats 
niet, doch in Augustus 1892 vond ik er een gefascieerde plant 
met gespleten hoofdstengel en in October 1893 stonden er 
wederom drie planten met duidelijke fasciatiën in den 
hoofdtros. 
Fasciatiën kwamen dus voor in 1885, 1886, 1887, 1888, 
1889, 1892 en 1893. Hierbij verdient opmerking dat de soort 
op deze groeiplaats grootendeels tweejarig, voor een klein 
deel één- en voor éen ander klein deel driejarig is, zooals mij 
door cultuur in mijn tuin bleek. Dat de fasciatie ook bij 
verandering der variëteiten erfelijk is, hebben wij vroeger 
gezien. 
Pedicularis palustris. In een veenpias onder ’s Grave- 
land vond ik in Juni 1886 een zeer fraai verbreeden stengel 
van deze soort. In 1887 vond ik op dezelfde plaats wederom 
