— 139 — 
zijn. De 3 penseelvormige stempels zijn alsdan nog tusschen de 
bloemdekbladen verborgen : daar de bloemen overhangen bevinden 
de stempels zich boven de helmknoppen, waardoor zelfbevruchting 
verhinderd wordt. Als de helmknoppen afgevallen en de meeldraden 
verflenst zijn liggen de volkomen ontwikkelde stempels bloot. — De 
kleinere Ç bloemen hebben een stamper en 6 rudimentaire helm¬ 
knoppen.—Tusschen de ^ en de $ bloemen komen overgangsvormen 
voor. daar de meeldraden der £ bloemen soms ten deele rudimentair 
zijn. (Naar Kirchner, Flora.) 
412. Rumex obtusifolius L. 
Stemt met de vorige soort overeen. (Kirchner). 
413. R. maritimus L. 
Tijdens den bloei zijn de dekbladen slechts weinig uiteen verspreid. 
De binnenste dekbladen zijn voorzien van twee tandvo^mige aan¬ 
hangsels, waarop (in den bloemknop) de stempels liggen. Als de 
helmknoppen opengaan steken zij niet of slechts weinig boven de 
dekbladen uit. De stempels, die onder de meeldraden liggen, zijn in 
vele gevallen reeds geslachtsrijp alvorens het stuifmeel ontlast 
wordt ; zij worden weldra bruin, en zij overleven slechts zelden de 
uitstrooiing van het stuifmeel. Zelfbestuiving onvermijdelijk. Zelfs 
in de bloemen, waar de stempels vóór de helmknoppen geslachtsrijp 
worden, is de toevoer van vreemd stuifmeel onmogelijk, daar de 
stempels verborgen worden onder de helmknoppen, die den ingang 
der bloem geheel innemen. De bloemen zijn horizontaal afstaande of 
rechtopstaande, met stijve bloemstelen : het stuifmeel kan dus 
slechts zelden door den wind medegevoerd worden. In sommige 
bloemen ontbreken de stempels. Zuivere o* planten werden nog niet 
aangetroffen. (Naar Schulz, Beitrâge, I, biz. 94). 
414. R. congloméra tus Murr. 
* Bij deze soort (evenals bij de vorige) steken de meeldraden boven 
de binnenste bloemdekbladen niet uit. Deze zijn tamelijk breed en 
worden wijder uitgespreid dan bij de vorige soort. De stempels zijn 
kortgesteeld ; zij liggen op zulke wijze, dat zij onvermijdelijk door 
de helmknoppen bestoven worden. De bloemen zijn gewoonlijk 
homogaam, soms iets proterandrisch, zelden iets proterogynisch. Er 
komen ook bloemen voor met onvolkomen stempels. (Naar Schulz, 
Beitrâge, I, biz. 95). 
