— 147 — 
geslacht Polygonum kunnen onder twee groepen gerangschikt 
worden : 
I e groep : P. Fagopyrum 0. 
» amphibium 2[. 
Bis tor ta 21, 
(p- viviparum L., 2jL, niet inheemsch ; zie Müller, 
Alpenblumen, blz. 180). 
Overgangsvormen : 
P. Persicaria O 
P. lapathi folium 0. 
2 e groep : P. aviculare 0. 
» Convolvulus 0. 
« dumetorum 0. 
* mite 0. 
« Hydropiper 0. 
De bloemen der eerste groep zijn fraai gekleurd, vele bijeen in 
dichte bloeiwijzen, geurend, rijk of zeer rijk aan honig ; hete- 
rostylie (trimorphisme) of proterandrie wijzen op een neiging tot 
kruisbevruchting ; zij worden veel door insecten bezocht. 
Bij de soorten uit de 2 e groep zijn de bloemen kleiner, reukeloos, 
homogaam en minder fraai gekleurd ; de bloeiwijzen zijn armer en 
losser, de honigafsckeiding gering of nul, het insectenbezoek zeer 
schaarsch, zelfbestuiving onvermijdelijk. 
Het is zeer opmerkenswaardig dat de verschillende hier vermelde 
kenmerken in iedere groep bijna zonder uitzondering met elkander 
hand in hand gaan. De theorie der natuurlijke teeltkeus geeft daar¬ 
van een zeer behendige verklaring : de eigenschappen, waardoor de 
eerste groep gekenschetst wordt, strekken immers gezamenlijk tot 
bevordering der kruisbevruchting. Toen die eigenschappen, in den 
beginne, als geringe, toevallige afwijkingen voor den dag kwamen, 
waren zij reeds voordeelig voor de planten, en zij werden bijgevolg, 
in den strijd voor het bestaan, gezamenlijk van de eene generatie 
tot de andere opgestapeld. — Maar hoe komt het, dat de soorten der 
tweede groep, die van de voordeelen der kruisbevruchting bijna 
geheel verstoken zijn, op zulke zegevierende wijze den strijd voor 
hun bestaan voeren en overal in tallooze exemplaren voorkomen ? 
Hieruit blijkt dat de kruisbevruchting niet eene onontbeerlijke voor¬ 
waarde is tot de algemeene verspreiding eener plantensoort (zie 
