— 165 — 
gericht. Daarna gaan de epipetale helmknoppen open, en eindelijk 
bereiken de stempels hunne definitieve lengte (dit kan reeds vroeger 
geschied zijn) en worden zij uiteengespreid : alsdan komen zij in 
aanraking met de helmknoppen der episepale meeldraden, en 
zelfbevruchting grijpt aldus plaats. Bij ’t einde van den bloei — 
althans in vele gevallen — worden de episepale meeldraden (soms 
aide meeldraden ?) naar het centrum geneigd : spontane zelfbestui- 
ving is alsdan onvermijdelijk, te meer daar deze beweging soms 
plaats grijpt vóór de volkomen ontwikkeling der stempels. — Deze 
bloem schijnt zich verschillend te gedragen naar gelang van de 
weersgesteldheid, in ’t bijzonder wat de bewegingen der meeldraden 
betreft. 
Bezoekers : Allotrope Dipteren : Empis Purio Egger, 
o*, 18.5. 90, Bellem. (Deze bloem wordt schier nooit bezocht). 
458. Stellaria media Cyr. — Als voren ( Comme les 
espèces précédentes ). — Müller, Fertilis. blz. 135. — 
Mac Leod, Arch, de Biologie, VII, 1886, blz. 141. — 
Schulz, Beitràge, I, blz. 20. 
Deze plant vertoont veel verscheidenheid. Tusschen Melle en 
Meirelbeke (bij Gent) komt een grootbloemige vorm met 10 meel¬ 
draden in bosschen voor (? var. neglecta Weihe). 
De vorm die gewoonlijk op akkerland, aan wegen, enz. voorkomt, 
heeft kleine of zeer kleine bloempjes, gewoonlijk met 3-5 meeldra¬ 
den. Epipetale meeldraden steeds geaborteerd, vaak volkomen 
ontbrekend. De episepale meeldraden, die de honigklieren aan de 
buitenzijde hunner basis dragen, beginnen slechts te verdwijnen als 
de 5 epipetale ontbreken ; er blijven bijna steeds 3 episepale meel¬ 
draden behouden; de klieren der verdwenen meeldraden zijn (volgens 
Müller) steeds voorhanden (zie N r 451) (1). Als de bloem ontluikt 
zijn de stempels rechtovereindstaande met iets divergeerende top¬ 
pen, en de eerste meeldraad gaat open. Daarna komen de 2 ô en 
3 e meeldraad aan de beurt, en tevens worden de stempels uiteenge¬ 
spreid. Door insectenbezoek kan zelfbevruchting evengoed als 
(1) Volgens Schulz zijn de honigklieren der geaborteerde episepale meel¬ 
draden daarentegen onvolkomen of verdwenen. Dit was ook met onze 
exemplaren (Melle-bij-Gent, Mei 1894) het geval. 
