— 460 
Door de onderstaande verklaring kunnen de hier aange¬ 
haalde feiten, en vele andere die wij verder vermelden, onder 
een enkel gezichtspunt vereenigd worden : 
De inseetenbloemige planten moeten zich opofferingen 
getroosten om insecten aan te lokken : zij moeten groote 
bloembekleedsels vormen, honig en riekende stoffen afschei¬ 
den, en daarenboven gaat een gedeelte van haar stuifmeel 
verloren. Deze uitgaven kosten echter een zekere hoeveelheid 
organische stoffen, die de plant grootendeels ontleent aan den 
voorraad reservestoffen, die zij vóór den bloei in hare 
weefsels aangelegd heeft. 
Men mag aannemen dat over ’t algemeen, de organische stoffen die 
tot het vormen van bloemen en vruchten gebruikt worden, reeds 
grootendeels in de plant voorhanden zijn als de bloei begint. Deze 
stoffen worden opgehoopt in bijzondere organen (knollen, bollen, 
wortels, wortelstokken; — schors, mergstralen, enz.) die daarnaar 
den naam van bewaarplaatsen van voedsel of voorraadkamers 
ontvangen hebben. Later verlaten zij deze organen weer om naar de 
plaatsen van verbruik, nl. naar de bloemknoppen enz., te worden 
vervoerd. 
Zie over bewaarplaatsen van voedsel en reservestoffen : de Vries, 
leerboek der plantenphysiologie ; tweede druk., blz. 206. 
Zie ook hooger, Bot. Jaarb., V, blz. 277 ( Rapfianus sativus). 
Is de voorraad aanzienlijk, is het kapitaal groot, dan kan 
de plant ook groote, honigrijke, riekende bloemen vormen 
en veel insecten aanlokken : kruisbevruchting door insecten 
wordt de regel. Indien de voorraad daarentegen gering is 
moet de plant met hare schaarsche middelen zuiniger te 
werk gaan : de opofferingen die zij kan doen zijn zoo gering, 
dat zij niet voldoende zijn om insecten aan te lokken. Bijgevolg 
blijft de plant van insectenbezoek volkomen of bijna volkomen 
verstoken : zij wordt genoodzaakt zich zelf te bevruchten. 
Men kan aldus de insectenbloemige planten in twee groepen 
verdeelen : de kapitalisten, die over een welgevulde voor- 
