472 
der zaden door den wind beheerschen, zooals wij verder 
zullen zien. 
Deze wetten kunnen geformuleerd worden als volgt : 
1° het stuifmeel wordt in vrijheid gesteld op zulke wijze dat 
het niet rechtstreeks op den grond kan vallen ; bij windstil 
weder blijft het onbepaald in de stuifmeelbehouders liggen ; 
— 2° de stuifmeelvoorraad van iedere bloem wordt niet op 
een keer, maar geleidelijk, bij kleine gedeelten, door de lucht 
medegevoerd. (1) 
Laten wij deze stellingen door enkele voorbeelden toe¬ 
lichten : 
Bij den Gagel (Myrica Gale ; zie hooger, Bot. Jaarb., VI, 
blz. 128) staan de mannelijke bloemen in katjes. Ieder katje 
bestaat uit een spil, waarop een zeker aantal gewelfde schub¬ 
ben ingeplant zijn ; in den oksel van iedere schub staat een 
mannelijke bloem, die uit een viertal meeldraden zonder 
bloemdek bestaat. Vóór den bloei (Februari-Maart) zijn de 
schubben aangedrukt; zij bedekken elkander dakpansgewijze, 
en verbergen volkomen de bloemen die in hare oksels staan ; 
het geheele katje heeft het uitzicht van een langronden, 
bruinachtigen knop. Als de bloei begint laten de schubben een 
weinig van elkander los, en aldus ontstaan een aantal smalle 
spleten tusschen hare randen. Tevens gaan de helmknoppen 
open : zij ontlasten hun inhoud, en het droge stuifmeel van 
iedere bloem verzamelt zich in de holle basis der correspon- 
deerende schub. In dezen toestand schijnt het katje, bij een 
oppervlakkig onderzoek, nog niet volkomen ontloken te zijn; 
de bloemen zijn immers nog geheel tusschen de schubben 
weggedoken. Maar uit een biologisch oogpunt zijn de bloemen 
(1) De hier geformuleerde wetten werden, met betrekking tot de 
verspreiding der zaden, door Hildebrandt ontdekt. 
Zie daarover Hildebrandt, die Verbreitungsmittel der Pflanzen, 
blz. 99 en volgende. — (Leipzig, W. Engelmann , 1873;. 
