- 476 — 
heeft de gedaante van een rondachtige of peervormige doos, 
met talrijke zaden, die aan wandstandige lijsten vastgehecht 
zijn. Als de zaden rijp zijn komen zij van de dragers los ; zij 
verzamelen zich op den bodem der doos, terwijl er in het 
bovenste gedeelte van den wand een aantal nauwe openingen 
(poriën) ontstaan. De zaden kunnen van zelf niet ontsnappen; 
als de rijpe vrucht, die door den verdroogden stengel gedra¬ 
gen wordt, door den wind heen en weer geschud wordt, 
ontsnapt er nu en dan een zaadje door een der poriën. Het 
duurt soms maanden alvorens de vrucht (peperhuisje) geheel 
geledigd is, en de zaden worden in verschillende richtingen 
en op verschillende afstanden van de moederplant uitgezaaid, 
naar gelang van de richting en van de sterkte van den wind. 
Wij hebben het resultaat van die uitstrooiingswijze op de 
volgende wijze nagegaan : in onzen tuin te Melle stond een 
Papaver -plant ( P . somniferum) met een drietal vruchten. De 
grond werd rondom de plant gewied, en de verdroogde 
stengels met de vruchten bleven den geheelen winter staan 
zonder aangeraakt te worden. In de lente van het volgend 
jaar zag men honderde Papaver -plantjes opslaan. Deze plan¬ 
tjes nu waren vrij gelijkmatig verspreid over een oppervlak 
waarvan de middellijn 2 à 3 m. bedroeg, met de verdroogde 
moederplant in het centrum, — bijna zoo gelijkmatig als 
waren zij door de hand van een zaaier uitgestrooid. Waren de 
zaden daarentegen, onder den invloed der zwaartekracht, een¬ 
voudig uit de vruchten gevallen, dan waren zij alle dicht bijeen 
blijven liggen, en later zouden honderde plantjes elkander 
verdrongen hebben en grootendeels ten gronde gegaan zijn ; 
waren al de zaden te gelijker tijd, door een enkelen windstoot 
in vrijheid gesteld, dan zouden zij alle in dezelfde richting op 
den grond geworpen zijn, en dit ware eveneens nadeelig 
geweest, ofschoon misschien in geringere mate dan in de 
eerste onderstelling. De verspreiding der zaden wordt hier 
