- 517 — 
digheden sterven de cellen na korten of langen tijd; doch 
alle organen van den protoplast niet op hetzelfde oogen- 
blik; de buitenlaag van het protoplasma, de celkern, de 
chlorophylkorrels bezwijken eerst; de wand der vacuole 
blijft soms nog langen tijd in leven. De kenmerken waar¬ 
door bet doode protoplasma zich van het levende onder¬ 
scheidt zijn zoo algemeen bekend dat ik die bier niet nader 
behoef te vermelden; dit geldt voornamelijk bet feit, dat 
bet doode protoplasma de eigenschap, niet giftige kleur¬ 
stoffen tegen te houden, te eenemale verloren heeft, en 
eosine, bij voorbeeld, gretig opneemt. Is de vacuolewand 
eener cel dus alleen levend gebleven, dan kleurt hij zich, 
evenals zijn inhoud, niet : hij doet zich nu voor als eene 
heldere blaas, die scherp afsteekt tegen het rood gekleurde 
protoplasma. 
Geeneder verschillende methodes, die de Vries gebruikte 
om den wand der vacuole zichtbaar te maken, gaf hem 
betere uitslagen dan het aanwenden van plasmolyseerende 
verbindingen. Brengt men plantencellen, Spirogyra - 
draden, b. v. in eene neutrale oplossing kalisalpeter 
(KNO 3 ), dan laten zij zich eenvoudig plasmolyseeren, indien 
de concentratie sterk genoeg is. Maar evenals de proto¬ 
plasten in andere onschadelijke verbindingen eindigen met 
te sterven, zoo gaan zij ook in plasmolyseerende stoffen op 
den duur te gronde ; en dan is het weer de wand der vacuole 
die het langst weerstand biedt. Dan ziet men, midden in 
den gecontraheerden protoplast, den gladden en gespan¬ 
nen wand die de kleurlooze vacuole omsluit, omgeven door 
de rood gekleurde, uitwendige deelen; danheeftde vacuole¬ 
wand, osmotisch gespannen zijnde, denkogelvorm aange¬ 
nomen, en puilt de celkern aan de buitenzijde uit, terwijl 
hij dit, zoolang de geheele protoplast leefde, aan de binnen¬ 
zijde in het celvocht deed. 
