— 519 — 
KNO 5 gebracht, en zonder dekglas waargenomen, terstond 
zeer duidelijk den geïsoleerden vacuolewand vertoonden, 
op de gewone wijze te plasmolyseeren, door de al te snelle 
inwerking der vloeistof te verhinderen. Dit bekwam hij 
door de voorwerpen in een kleinen druppel der oplossing te 
brengen, en onder dekglas, zoodat de salpeter snel door het 
uit de cellen tredende water verdund werd. Hetzelfde kon 
hij verwezenlijken door de wieren eerst in eene oplossing 
à 4-5 7o, en slechts naderhand in 10 °/ 0 KNO 3 te dompelen; 
en eindelijk, door de cellen eerst te behandelen met stoffen 
die, zooals rietsuiker en glycerine, minder sneldiffundeeren 
dan salpeter, en derhalve meestal normale plasmolyse 
teweeg brengen. 
Deze verschillende proeven leeren dat, wanneer 10 °/ 0 
KNO 3 plotseling op de protoplasten werkt, hunne buiten¬ 
laag oogenblikkelijk en zonder contractie kan sterven; maar 
dat zelfs de cellen, waar zulks geschiedt, normaal geplas- 
molyseerd worden, wanneer de oplossing allengs binnen¬ 
dringt, en het protoplasma aanvankelijk met een meer 
verdunde vloeistof in aanraking komt. Het zal misschien 
overbodig schijnen hier te doen opmerken, dat hieruit niet 
voortvloeit, en dat Prof. de Vries hiermede niet bedoelt, 
dat de vacuolewand telkens geïsoleerd wordt als de water- 
onttrekkende stof snel kan inwerken. Men treft immers 
protoplasten aan, die zich ook dan laten plasmolyseeren, 
wanneer de salpeter terstond zijne volle werking kan uit¬ 
oefenen; en, zooals later zal blijken, zelfs protoplasten 
die aan nog veel meer geconcentreerde oplossingen weer¬ 
staan. Deze opmerking, zeg ik, zal nutteloos voorkomen 
aan wie de « Plasmolytische Studiën » aandachtig gelezen 
heeft; wellicht is zij niet geheel ontbeerlijk, om te verhoe¬ 
den dat hetgeen moet volgen verkeerd begrepen worde. 
