— 520 
Uit een ander oogpunt schijnt het mij immers nauwe¬ 
lijks twijfelachtig, dat een protoplast, in een plasmoly- 
seerende oplossing van bepaalde concentratie gebracht, — 
stellen wij 10 °/ 0 KNO 3 , — des te sneller, op den vacuo¬ 
le wand na, zal sterven, dat hij zwakker, om eene of andere 
reden minder weerstandskrachtig was. Hebben wij te doen 
met eene cel die, hoewel alle voorzorgen genomen waren 
om eene snelle inwerking te waarborgen, in den beginne 
normaal geplasmolyseerd werd; dan mogen wij, schijnt 
het, ons er aan verwachten . dat de buitenlaag des te 
vroeger zal bezwijken, dat de cel van nature minder tegen 
schadelijke invloeden bestand was. Zulke verschillen in 
het weerstandsvermogen doen zich stellig voor ; en de cel 
kan ten anderen in een abnormalen, ziekelijken toestand 
verkeeren. Zoo zal er ook een graad van weerstandsver¬ 
mogen bestaan, zoo gering, dat bij het inwerken der oplos¬ 
sing de buitenlaag oogenblikkelijk sterft, en dat de wand 
der vacuole alleen nog kan gecontraheerd worden. 
Men ziet dadelijk in, dat wij met deze onderstelling den 
sleutel hebben der verschillende toestanden waarin ver¬ 
schillende cellen zelfs dan verkeeren, wanneer het salpeter 
overal snel heeft kunnen binnendringen.Is deze hypothese 
in overeenstemming met de feiten? De oplossing dier vraag 
was het doel der onderzoekingen waarvan de uitslagen in 
het vervolg van dit opstel worden medegedeeld. Doch 
alvorens daartoe over te gaan, wensch ik er eens te meer 
met nadruk opte wijzen dat de resultaten van mijn onder¬ 
zoek, van welken aard zij ook wezen mogen, niet in strijd 
kunnen zijn met die der vroeger aangehaalde proeven van 
de Vries. Mijn oogmerk is aan te toonen, dat, indien door 
de plotselinge werking eener sterk plasmolyseerende oplos¬ 
sing, de eene protoplast zich geheel samentrekt, terwijl in 
