— 522 
groote hoeveelheid vloeistof gebruiken, en de voorwerpen 
daarin heen en weer bewegen. Dan krijgen wij dikwijls in 
ons praeparaat cellen in de meest verschillende toestanden 
te aanschouwen. Eenige zijn volkomen normaal geplasmo- 
lyseerd, en vertoonen de fraai afgeronde vormen die genoeg 
bekend zijn. Andere hebben insgelijks in den beginne plas- 
molyse ondergaan; doch, terwijl de protoplasten zich con¬ 
traheerden, heeft het salpeter de buitenlaag doen sterven, 
en met eosine heeft zich deze laag gekleurd, alsook de kern 
en de chlorophylbanden. De overige cellen hebben terstond 
den schadelijken invloed der oplossing ondervonden, en 
hun vacuolewand alleen heeft zich kunnen samentrekken. 
Het komt mij voor dat verschillen in het weerstandsver¬ 
mogen met de meeste waarschijnlijkheid deze afwisseling 
in het praeparaat verklaren. 
Bij hoogere planten zijn de verschillen niet zoo scherp 
als hij de lagere gewassen. In een stuk van de epidermis 
der* bolschubben van de gewone ui ( Allium Cepa ), ver- 
keeren de meeste cellen, na behandeling met het salpeter, 
in denzelfden toestand. Waarschijnlijk zijn de cellen der 
lagere planten, zooals Spirogyra , waar de morphologische 
onafhankelijkheid der elementen zoo groot is, ook physio- 
logisch veel meer onafhankelijk van elkander dan de cellen 
der meer gedifferentieerde, hoogere organismen. Wellicht 
is dan ook het weerstandsvermogen der cellen van een 
zelfden draad, aan veel aanzienlijker wisselingen onder¬ 
hevig. 
Vergelijken wij nu verder, uit dit oogpunt, verscheidene 
individuen eener zelfde soort, dan blijken zij zich ook 
tegenover het zout ongelijk te gedragen. Als men een zeker 
getal exemplaren van Allium cepa onderzoekt, zal men be¬ 
vinden dat in de cellen van de eenen de geheele protoplast, 
