— 525 — 
weerstandskrachtig dan die van Allium ; onder de werking 
der plasmolyseerende stof ging hunne buitenlaag veel 
vroeger te gronde, en dit geldt ook de volkomen gezonde 
cellen, met donkergroen gekleurde chlorophylbanden en 
talrijke zetmeelkorrels. Later zal ik trouwens gelegenheid 
hebben dit eëns te meer te doen blijken. 
Indien werkelijk de grootere of geringere weerstands¬ 
kracht van het protoplasma invloed heeft op de snelheid 
waarmede de door de Vries beschreven verschijnselen 
optreden, dan moet het mogelijk zijn den protoplast op 
kunstmatige wijze zoodanig te verzwakken, dat men daarin 
den vacuolewand kan isoleeren bij middel eener oplossing, 
die hem anders eenvoudig doet inkrimpen. Eenige waarne¬ 
mingen van de Vries toonen dat wij ons daar werkelijk 
mogen aan verwachten. Zoo plasmolyseerde hij de paarse 
opperhuids-cellen van de onderzijde der bladeren van 
Tradescantia discolor in 10 % KNO. ; dan stierf na eenigen 
tijd de buitenlaag van den protoplast. Indien hij echter aan 
het zout een spoor van een zuur toevoegde (0,1-0,2 aeq. 
HC1 of HNO.), dan duurde het op verre na niet zoo lang, 
— slechts enkele minuten — vóór de vacuolewand nog 
alleen levend overbleef. Met andere giftige stoffen, zooals 
eene zwakke jodium-oplossing, bekwam hij hetzelfde (loc. 
cit. bz. 478). Vervolgens verwarmde Schr., onder den 
microscoop, normaal geplasmolyseerde vaatcellen uit den 
worteltop van de maïs, in de door eosine gekleurde salpe- 
ter-oplossing. Zoodra de cellen begonnen te sterven, hield 
hij op te warmen. Hij zag de buitenlaag van het proto¬ 
plasma zich rood kleuren, de kern donkerder; eerst later 
stierf de wand der vacuole op zijne beurt (bz. 485). Einde¬ 
lijk vond de Vries niet zelden in doorgesneden cellen, 
naast de gestorven protoplasten, nog enkele kleine vacuo- 
