527 — 
# 
lijk zijn; zoo kunnen, wel is waar in uitzonderlijke geval¬ 
len, de cellen van twee bollen, die er overigens volkomen 
gelijk uitzien, een zoo verschillend weerstandsvermogen 
hebben, dat die van den eenen bol tweemaal meer tijd ver¬ 
gen dan de cellen van den anderen, om tot den gewensch- 
ten graad te worden verzwakt. Over ’t algemeen is het 
voldoende, in geval de temperatuur van het water 65-75° 
bedraagt, er een stukje der opperhuid even in te dompelen 
om het meermalen genoemd verschijnsel waar te nemen. 
Uit het warme water komen de voorwerpen onmiddellijk 
in koud water, zoodat de schadelijke invloed terstond 
ophoudt zich te doen gevoelen. 
Nu zou men wellicht kunnen denken dat door de wer¬ 
king der warmte de buitenlaag reeds gestorven was ; doch 
dit ware verkeerd. De cellen zijn nog volkomen turgescent, 
hetgeen men hieraan herkent, dat het stukje epidermis 
opgerold en tamelijk veerkrachtig is. Brengt men de cel¬ 
len in water dat door eosine rood is gekleurd, dan nemen 
zij de kleurstof niet op. Het protoplasma is even helder als 
te voren ; alleen heeft de beweging der korreltjes opge¬ 
houden, die anders, voornamelijk in de groote cellen 
met talrijke protoplasma-armen, zeer duidelijk waargeno¬ 
men wordt. Eindelijk gelukt men er in, bij middel van 
glycerine, de cellen normaal te plasmolyseeren. Eenigen 
tijd nog kan men de aldus verzwakte protoplasten in 
leven houden. Wanneer ik althans een stuk epidermis, 
dat in warm water gedompeld was geweest, tot ’s anderen- 
* daags in koud water liet liggen, bevond ik dat het nog 
levend was, en dat de vacuole wand daarin kon geïsoleerd 
worden ; hetgeen daags te voren met een gedeelte van 
hetzelfde stuk insgelijks het geval was geweest. 
Indien de temperatuur van het water boven 75° stijgt, 
