— 532 — 
Zooals wij vernamen, kon de Vries de buitenlaag van 
den protoplast sneller doen sterven, wanneer hij sporen 
van een zuur, of van eene base, of eene zeer verdunde 
jodium-oplossing aan het salpeter toevoegde. Het zal dus 
geen verwondering wekken dat eene wat sterker dosis dier 
giftige stoffen, tegelijk met het zout inwerkend, de buiten¬ 
laag oogenblikkelijk doodt ; en tengevolge daarvan de 
vacuole gecontraheerd wordt. De feiten, waarop ik echter 
inzonderheid de aandacht wensch te vestigen, hebben 
betrekking op de eenigszins verschillende wijze waarop 
verscheidene giften zich gedragen, en voornamelijk op het 
onderscheid tusschen de werking van zuren en basen. 
Zoolang men aan het zout niet meer gift toevoegt dan 
vereischt wordt om samentrekking van den vacuolewand 
te bewerken, bekomt men met zuren en basen volkomen 
gelijke beelden ; ten hoogste kan een gering verschil hierin 
liggen, dat de gestorven kern in de alcalische oplossing 
minder sterk gekleurd of zelfs onzichtbaar wordt, daar de 
nucleïne door de base werd opgelost. Naderhand kan men 
onder het dekglas eene zeer verdunde oplossing der schade¬ 
lijke stof laten toevloeien ; dan ziet men de vacuole opzwel¬ 
len en barsten en haar wand samenschrompelen ; naar 
alle waarschijnlijkheid omdat deze begint te sterven (zie 
de Vries, loc. cit.j waardoor zijne impermeabiliteit allengs 
verloren gaat. Dit geschiedt nu slechts geleidelijk ; stoffen, 
zooals eosine, die traag diffundeeren, kunnen in den 
beginne nog niet binnendringen ; maar het salpeter ver¬ 
mag dit reeds te doen. Van daar het toenemen van den 
turgor, het opzwellen der vacuolen, en ten slotte het 
barsten. Ook deze verschijnselen doen zich zoowel met 
zuren voor als met basen; zij zijn trouwens sedert de 
schoone onderzoekingen van de Vries algemeen bekend. 
