— 533 — 
Brengen wij echter de geïsoleerde vacuolen met steeds 
grootere hoeveelheden zuur of base in aanraking, dan 
zien wij weldra de bedoelde verschillen optreden. Terwijl 
de vacuolen eenvoudig des te sneller barsten naarmate de 
alcalische reactie der oplossing sterker wordt, komt er voor 
de zuren, mét toenemende concentratie, een oogenblik waar 
dit niet meer geschiedt (1). Zoodra de hoeveelheid zuur 
eene zekere waarde bereikt, schijnt de vacuolewand plot¬ 
seling te stollen ; niet alleen het salpeter, maar ook de 
eosine laat hij door; de vacuole is weldra donkerrood 
gekleurd, donkerder dan de omgevende vloeistof, — naar ik 
vermoed, omdat in het celvocht opgeloste eiwitstoffen de 
kleurstof gretig opnemen, — doch barsten doet de vacuole 
niet. Eosine heeft de eigenschap door zuren ontbonden te 
worden; wanneer eene oplossing dezer stof genoeg zuur 
bevat, ontstaat daarin een bruingeel neerslag. Naarmate het 
zuur in de rood gekleurde vacuole dringt, ontstaat het bruin 
neerslag ook daarin ; en wanneer er zuur genoeg is binnen¬ 
gedrongen, is de vacuole eindelijk volkomen ontkleurd. In 
dien toestand kan de vacuolewand nog geruimen tijd ver¬ 
wijlen ; en nochtans is hij blijkbaar reeds dood, want soms 
is er ergens een barstje in gekomen, en dan ziet men dui¬ 
delijk de randen der opening. De omstandigheid, dat de 
vacuolewand bij het barsten niet is samengeschrompeld, 
bewijst dat hij werkelijk gestorven is. Karakteristiek is 
ook hetgeen geschiedt wanneer men op eenen normaal 
geplasmolyseerden protoplast eene alcalische of zure oplos- 
• sing laat inwerken, juist sterk genoeg om ook den vacuole- 
(1) Wat er geschiedt wanneer eene te groote hoeveelheid zuur aan 
het salpeter wordt toegevoegd heeft de Vries beschreven. Dat basen 
zich met toenemende concentratie anders gedragen heeft hij, als ik 
het wel heb, onvermeld gelaten. 
