— 534 — 
wand te doen sterven. Met de base zwelt de buitenlaag 
onmiddelijk sterk op ; zij kleurt zich rood, in geval 
eosine voorhanden was ; weldra is zij geheel onkenbaar 
geworden. Terwijl dit geschiedt maakt de wand der 
yacuole zich overal van het omliggende protoplasma los, 
en rondt hij zich af tot een vrije kogel; doch dit duurt 
slechts een oogenblik ; onmiddellijk daarna zet de vacuole 
zich uit, om zooals naar gewoonte te barsten. De eosine 
is er niet binnengedrongen. Geheel anders gedragen zich 
de zuren. Door een zuur wordt het protoplasma wel troebel 
en zijne gladde oppervlakte oneffen, maar van opzwellen 
der buitenlaag of loskomen en barsten der vacuole is er 
geen sprake. Deze heeft daarenboven eosine opgenomen. 
Deze eigenaardige werking der basen, die het proto¬ 
plasma tot eene vormelooze massa doet opzwellen, en de 
eigenschap der zuren, het te doen stollen, schijnen dus 
den dood der vacuolewanden op te eenenmale verschil¬ 
lende wijze te veroorzaken. Het is licht te begrijpen dat 
in eene alcalische salpeter-oplossing die, hoe sterk alca- 
lisch ook, aan de vacuolewanden hunne rekbaarheid laat, 
deze nog steeds den tijd hebben zich uit te zetten en te 
barsten, vóór hunne permeabiliteit groot genoeg geworden 
zij om ook de eosine door te laten (1). Zuren maken daaren¬ 
tegen den wand niet alleen gemakkelijker doordringbaar, 
maar terzelfder tijd hard en bros; zoodra hunne concen¬ 
tratie dus groot genoeg wordt, kan de vacuolewand zich 
niet meer uitzetten ; nu kan ook de kleurstof er door 
heen ; en zelfs na zijn dood zal hij, althans gedurende 
(1) Is het wel noodig hier bij te voegen dat eene zeer geringe hoe¬ 
veelheid base, die den vacuolewand langzamerhand doet sterven, hem 
zoolang, zonder dat hij barst, kan bewaren dat hij ten slotte ook voor 
eosine permeabel wordt ? 
