- 535 — 
eenigen tijd, bewaard blijven, daar hij werkelijk gefixeerd 
is geweest (1). Zoo schijnt mij ten minste de toedracht der 
zaken te zijn. 
Ik geloof ook dit verschil in de eigenschappen van zuren 
en basen te mogen inroepen om te verklaren dat men door¬ 
gaans met een alcali zooveel mooier den vacuolewand 
isoleert dan met een zuur, wanneer men deze stoffen laat 
inwerken vóór het behandelen met salpeter, in plaats van 
gift en zout tegelijk aan te wenden. Het valt immers 
eenigszins moeilijk deze stoffen volkomen uit te wasschen, 
wanneer de cellen in eene zeer verdunde oplossing daar¬ 
van hebben verwijld. Hare werking houdt derhalve niet 
terstond op zich te doen gevoelen ; en in geval de oplossing 
juist sterk genoeg was om de buitenlaag in het salpeter te 
doen sterven, zal het nog voorhandene gift in de zichcontra- 
heerende vacuole de zooeven beschreven verschijnselen te 
voorschijn roepen. Heeft men het zuur onvolkomen uitge- 
wasschen, dan stolt de vacuolewand terwijl hij zich samen¬ 
trekt ; dan kan hij zich ook niet tot een blaas afronden ; hij 
blijft op zekere plaatsen aan de buitenlaag kleven, ter¬ 
wijl het celvocht zich meer of minder sterk kleurt. Met 
eene base vermag de vacuole zich altijd af te ronden ; het 
ergste gevaar dat men loopt is deze te zien barsten, indien 
er nog te veel alcali voorhanden is. Doch zelfs na behande¬ 
ling met een zuur is het mogelijk fraaie geïsoleerde vacuo- 
len te bekomen, indien men uitwascht met water dat eene 
uiterst geringe hoeveelheid ammoniak bevat, — ontoerei¬ 
kend om aanvankelijk op zich zelf het protoplasma te 
beschadigen ; — en indien men naderhand de voorwerpen 
(1) Men weet dat de Vries er in gelukt is de vacuolewanden door de 
gewone middelen te fixeeren. 
