- 537 — 
ook stellig voor houden dat het al dan niet te voorschijn 
komen der geïsoleerde vacuolen, wanneer een plasmoly- 
seerende oplossing plotseling werkt, aan een verschil in 
het weerstandsvermogen der cellen te wijten is. 
Ik wensch ten slotte nog de vraag te stellen, of men niet 
in zekere gevallen althans, de verkregen ervaringen zou 
kunnen toepassen om te onderzoeken of de cellen eener 
plant gezond zijn, dan wel in eenen ziekelijken toestand 
verkeeren. Wij hebben zooeven gezien dat uitgehongerde 
planten door de werking van plasmolyseerende stoffen op 
hare protoplasten, duidelijk te kennen geven dat zij abnor¬ 
maal zijn. Een enkel feit van gelijken aard wil ik daar 
nog bij voegen. Men neemt gewoonlijk aan dat tempera¬ 
turen van even onder O de planten van ons klimaat niet 
merkbaar beschadigen, indien deze daar niet al te lang aan 
blootgesteld blijven. Het grootste gevaar zou liggen in het 
snelle ontdooien, waardoor het water, ontstaan door 
het smelten der in de tusschencellige ruimten aanwezige 
ijskristallen, niet vlug genoeg door de cellen opgenomen 
kan worden, en dus den toegang der lucht afsluit. Nu liet 
ik gedurende den verloopen winter uien bevriezen, zoodat 
eene tamelijk dikke ijskorst tusschen de bolschubben en 
hare epidermis te voorschijn kwam. De eene liet ik langza¬ 
merhand ontdooien en ik bevond dat hunne cellen even 
weerstandskrachtig gebleven waren als te voren. Een andere 
daarentegen, die in eene warme kamer werd gebracht, 
en waarin, bij het opensnijden, eene tamelijk groote hoe¬ 
veelheid water tusschen de schubben bleek voorhanden te 
zijn, had reeds den volgenden dag veel van zijn vroeger 
weerstandsvermogen verloren. In vele cellen kon de 
vacuole worden geïsoleerd; de bol begon trouwens reeds 
