— 34 — 
Weismann, (1) die de aangehaalde voorbeelden aan een nauwge¬ 
zet en kritisch onderzoek onderwierp en tot het resultaat kwam, 
dat tot nu toe geen enkel goed geconstateerd feit bekend is hetgeen 
als bewijs kan dienen voor destelling, dat eenige door het indi¬ 
vidu tijdens het leven verkregen eigenschap op de nakomeling en 
is overgeërfd . 
Volgens Prof. Weismann laten ook de wetten van de overer¬ 
ving niet toe zulks aan te nemen. 
Hij stelt zich voor, dat de overerving hierop berust, dat van 
het werkzame deel van de kiem, het kiemplasma , steeds een 
minimale hoeveelheid onveranderd blijft bij de ontwikkeling van 
kiem tot organisme en dat deze rest dient om de basis te vormen 
der kiemcellen van het nieuwe individu. Volgens die voorstelling 
bestaat er derhalve van generatie tot generatie een continuïteit 
van het kiemplasma (2). 
Dit kiemplasma wordt dus niet in elk individu op nieuw 
gevormd, maar is daar reeds als zoodanig voorhanden. Het staat 
derhalve buiten den invloed van de uitwendige condities, waar¬ 
onder het individu leeft en zijn aard, zijne chemische samenstel¬ 
ling en moleculaire structuur wordt daardoor niet in ’t minste 
gewijzigd. 
Hieruit volgt dus natuurlijk, dat alleen zulke kenmerken van 
de eene generatie op de andere overgaan, die reeds in het kiem¬ 
plasma zijn opgesloten. 
Wanneer men nu met Weismann (2) aanneemt, dat dit 
kiemplasma slechts uiterst moeilijk wijzigingen ondergaat, 
niettegenstaande het tot in het oneindige groeit en zich voedt, en 
zijne structuur gansch onafhankelijk is van het individu waarin 
het zich ophoudt, dan vraagt men natuurlijk op welke wijze dan 
de variabiliteit tot stand komt en waarom niet alle individuen 
precies aan elkander gelijk zijn ? 
(1) Weismann. Ueber die Hypothese einer Vererbung von Verletz- 
ungen. Juni 1889. Vergelijk ook Dr. Sluiter in de boven aangehaalde 
voordrachten. 
(2) Weismann. Die Kontinuitàt des Kiemplasma’s als Grundlage einer 
Theorie der Vererbung. Juni 1885. 
