— 35 - 
Prof. Weismann meent nu, dat de grond voor de erfelijke 
individueele verschillen moet worden gezocht in de geslachtlijke 
voortplanting (1). 
Gelijk bekend is berust deze op de vereeniging van de kernen 
van twee kiemcellen en daardoor ook van hare kiemplasma’s tot 
een nieuwe kern met nieuw kiemplasma. 
Beide kiemplasma's nu zijn de dragers der specifieke overer- 
vingstendenzen der beide individuen en uit hunne vereeniging 
ontstaat een kiemplasma, waarin deze beide overervingsten- 
denzen vereenigd voorkomen. 
Dit kiemplasma is dus iets nieuws. Hetzelfde mengsel heeft 
nog niet bestaan. 
De 2 d e generatie zal dus onmogelijk eene getrouwe copie 
kunnen zijn van de moeder. Zij heeft eigenschappen van beiden. 
In de 3 de generatie zijn door de kiemplasma’s de overervings- 
tendenzen vereenigd van 2 individuen der tweede generatie. Van 
deze was echter het kiemplasma reeds samengesteld uit twee 
individueel verschillende soorten van kiemplasma en derhalve 
bezit de derde generatie een samensmelting van 4 verschillende 
overervingstendenzen. 
In de 4 de generatie zijn 8, in de 5 de 16, in de 10 de reeds 1024 
verschillende kiemplasma’s ieder met hun eigen overervingsten¬ 
denzen in één kiem vereenigd en zoo is het derhalve onmogelijk» 
dat ooit weder een individu volmaakt identiek is aan één zijner 
voorouders, want dezelfde combinaties van individueele eigen¬ 
schappen worden nimmer meer herhaald. 
Zoo is dus volgens Weismann’s inzichten desexueele voortplan- 
tingde bron voor het ontstaan der erfelijke individueele variaties, 
die de natuurlijke teeltkeus noodig heeft tot ontwikkeling der 
soorten. 
Tegen dit betoog is niets in te brengen, wanneer wij slechts 
aannemen, dat de kiemplasma’s der generatie, waarvan wij bij 
de beschouwing zijn uitgegaan, reeds in het bezit waren van 
individueele kenmerken. 
(1) Weismann. Die Bedeutung dersexuellen Fortpflanzung für die 
Selektionstheorie. Juni 1886. 
