- 38 — 
gevaar wil loopen spoedig door zijn vervolgers te worden uitge¬ 
roeid. 
Hiertoe nu is de soort, zegt Weismann, niet in staat. Hare 
erfelijke variaties blijven generatie op generatie steeds dezelfde 5 
wanneer niet reeds de vereischte nuance bij eenig individu 
voorhanden was, dan kan zij ook niet worden te voorschijn 
geroepen. Indien zij echter bijenkelen voorkwam, dan zouden 
langzamerhand de anders gekleurde individuen uitsterven en 
slechts die met de ware kleur overblijven. Maar dit is geen 
aanpassing in den zin van de selectietheorie. Het selectieproces 
moet veel meer kunnen doen dan reeds voorhanden kenmerken 
op den voorgrond brengen. Het moet in staat zijn de kleine 
bestaande verschillen tot hooger ontwikkeling te brengen; het 
moet nieuwe kenmerken kunnen tevoorschijn roepen; het moet 
in staat zijn om die individuen, wier kleur het meest nabij komt 
aan de vereischte nuance, te behouden en zijne nakomelingen 
meer en meer naar dit ideaal heen leiden. Hiervan nu kan bij de 
ongeslachtlijke voortplanting geen sprake zijn. Een nieuwe 
soort kan bij deze wijze van voortplanting nimmer ontstaan. 
Ik haal dit voorbeeld uitvoerig aan, omdat ik hier achter zal 
aantoonen, dat deze zienswijze niet volkomen juist is en door de 
feiten wordt weersproken. 
Nu is het zeker, dat bij de'steeds veranderende omstandig. 
heden, bij de wisselende uitwendige invloeden, waaraan de soort 
is blootgesteld, het een onmisbare voorwaarde voor haar behoud 
is, dat hare individuen niet alleen het vermogen bezitten om 
binnen zeer ruime grenzen te varieeren, maar ook om bepaalde 
eigenschappen in een bepaalde richting, die nuttig is voor de 
soort, verder te ontwikkelen en door combinatie nieuwe te doen 
ontstaan. 
Dit wordt volgens de meening van Weismann alleen verkregen 
door de sexueele voortplanting en hieruit volgt onmiddellijk, dat 
alle planten of dieren, die zich ongeslachtlijk voortplanten, op 
weg zijn om uit te sterven. 
Ik acht die conclusie op zijn minst genomen bedenkelijk. 
Weismann hecht erniet veel gewicht aanom de eenvoudige reden, 
dat volgens zijne meening in de natuur nergens groote groepen 
