— 39 — 
van soorten of geslachten worden aangetroffen, die zich onge¬ 
slachtlijk voortplanten. Het bepaalt zich, meent Weismann tot 
eenige crustaceën, eenige galwespen en bladluizen, die zich 
uitsluitend door parthenogenetische eieren vermenigvuldigen, 
terwijl bij andere soorten, waar parthenogenese wordt 
aangetroffen, deze afwisselt met geslachtlijke voortplanting. 
Nu is Parthenogenese volgens Weismann een inrichting, die 
uiterst voordeelig is voor eene soort onder bepaalde levensom¬ 
standigheden en die ook alleen dan en in zooverre wordt aan¬ 
genomen als zij nuttig is. 
Zij kan niet beschouwd worden als iets oorspronkelijks, maar 
moet eerst verkregen zijn toen zij noodzakelijk werd. 
Het was hetlaatste redmiddel waartoe de soort moest overgaan, 
om haar bestaan nog zooveel mogelijk te rekken. 
Zij is als een stroohalm, waaraan zich de drenkeling vasthecht, 
maar zij voert ten gronde. Zoolang de levensomstandigheden 
geen noemenswaardige wijziging ondergaan, zal het dier baat 
hebben bij deze wijze van voortplanting. Zoodra hem echter 
andere eischen worden gesteld, sterft het uit, omdat de teeltkeus 
onder zijne individuen niet de variaties vindt, geschikt om de 
soort de eigenschappen te geven, die zij noodig heeft in verband 
met die gewijzigde omstandigheden. 
Eeuwen en tientallen van eeuwen misschien zal de soort 
kunnen volstaan met de variaties, die voortspruiten uit het 
kiemplasma van ’t moederdier, maar eenmaal moet de tijd 
komen, dat deze niet meer voldoende zijn èn de soort sterft uit, 
zonder dat andere zich daaruit hebben kunnen ontwikkelen. 
Kon er worden aangetoond, dat ongeslachtlijke voortplanting 
algemeener was, zou men dan van Weismann kunnen ver¬ 
wachten, dat hij bezwaren had tegen zijne theorie ? 
Het doel van dit opstel is nu om aan te toonen, dat inderdaad 
veel meer dieren en zeker een nog grooter aantal planten thans 
op weg zouden zijn om uit te sterven wanneer er op geene andere 
wijze erfelijke individueele verschillen optraden dan bij de 
sexueele voortplanting. 
Ik wil er op wijzen, dat het niet alleen de parthenogenese is, en 
een enkel geval van apogamie bij varens, hetwelk ons dwingt te 
