— 41 — 
verdere ontwikkeling kan overgaan, maar deze vereeniging is 
eenvoudig als een additie te beschouwen, juist van dezelfde 
beteekenis als die, welke een parthenogenetisch bijenei, volgens 
Weismann’s inzichten, ook door groei kan verkrijgen. 
Het vereenigd plasma heeft daardoor geen andere structuur 
gekregen en geen andere overervingstendenzen dan die, welke 
het reeds bezat vóór de bevruchting. 
Het is dus voor alles zaak, om de wet van Knight-Darwin 
van naderbij te beschouwen. Is zij onjuist, bestaat er een 
dusdanige wet in de natuur niet, dan kan ook de theorie van 
Weismann onmogelijk juist zijn aangezien deze hierop is 
gebaseerd. 
Het lag in den aard der zaak dat de dierkundigen steunende 
op het feit, dat alle hoogere en het meerendeel der lagere dieren 
eenslachtig zijn en het van vele hermaphrodieten bovendien 
bekend is, dat zij zich geregeld paren, eerder deze wet hebben 
erkend dan botanisten. 
De ondervinding van veehouders, dat lang voortgezette 
verwantschapsteelt de constitutie der dieren deed afnemen en de 
fertiliteit verminderde, bracht er bovendien niet weinig toe bij 
om deze meening te steunen. 
Yan botanische zijde is er meermalen op gewezen, dat deze 
wet in geen geval te algemeen mocht worden opgevat en werd 
er aangetoond, dat er inderdaad vele planten waren, die geregeld 
zich zelven bevruchten. 
Reeds in 1863 bracht Treviranus (1) gewichtige bedenkingen 
tegen deze stelling in ’t midden en maakte hij een lange lijst 
van planten bekend, waarbij geen kruising plaats vond. 
Hugo von Mohl (2) waarschuwde niet minder ernstig tegen 
een algemeene opvatting der wet en ook Severin Axell( 3) en 
(1) L. C. Treviranus. Ueber Dichogamie nach Sprengel und Dar¬ 
win. Bot. Zeit. 1863 pag. 1—7. 
(2) Hugo van Mohl. Einige Beobachtungen über dimorphe Blüthen. 
Bot. Zet. 1860 pag. 725. 
(3) Severin Axell. Om Anordningarna föi* fanerogama vàxternas 
befiruktving. 1869. — Ook H. Müller. Die Befruchtung der Blumen 
durch Insekten. 1873 pag. 24. 
