— 96 — 
hij nog groen is; de vruchtsleeltjes zijn van elkander ver¬ 
wijderd en nagenoeg horizontaal afstaande (fig. 5); bij 
1. umbellata komt er integendeel door het rijp worden eene 
aanmerkelijke verandering tot stand : de vruchtjes, die 
vroeger afstaande waren, worden thans tegen elkander 
aangedrukt en tot een rondachtig korfje vereenigd (fig. 1). 
Onderzoekt men de trossen van beide Iberis- soorten na 
eene regenvlaag, dan ziet men dat bij I. umbellata ieder 
trosje opnieuw de gedaante van een uitgespreid schermpje 
heeft aangenomen (fig. 2). Deze hygroscopische beweging heb 
ik ook op kunstmatige wijze teweeggebracht door een 
droog trosje in water te dompelen ; ik heb aldus waarge¬ 
nomen dat na bevochtiging de steeltjes zich om hun aan- 
hechtingspunt op den stengel buigen ; deze beweging 
geschiedt langzaam, en is eerst na eenige minuten gansch 
volbracht. Bij 1. amara wordt het uiterlijk voorkomen der 
trossen door bevochtiging niet gewijzigd : hier is geene 
hygroscopische beweging waar te nemen. 
Het ligt voorde hand dat de beweging der vruchtsteeltjes 
bij 1 . umbellata met de verspreiding der zaden in betrekking 
staat, en dat de uitzaaiing daardoor bevorderd wordt. 
Inderdaad, uit het korfje, door de bijeengedrongen vrucht¬ 
steeltjes en hauwtjes gevormd, kunnen de zaden bij droog 
weder niet gemakkelijk ontsnappen. Door bevochtiging 
worden de vruchtjes daarentegen uitgespreid : zij houden 
op elkander te bedekken, en kunnen gemakkelijk open¬ 
springen en hunne zaden loslaten. De gegrondheid dezer 
gissing wordt echter duidelijk bewezen wanneer wij 
nagaan op welke wijze de uitzaaiing bij 1 . umbellata 
geschiedt. 
Beschouwen wij eerst I. amara. Wanneer de zaden 
dezer soort volkomen rijp zijn komen de vruchtkleppen 
