— 100 
hygroscopische beweging onmogelijk gemaakt werd, en ik 
heb de trosjes van beide categoriën aan regen en wind 
blootgesteld. Na eenige dagen heb ik bevonden dat de 
eersten reeds vele zaden verloren hadden, zoowel in het 
centrum als aan den rand van het schermpje, terwijl bij 
de laatsten uit het centrum geene en aan den rand slechts 
enkele (minder dan bij de eersten) zaden verspreid waren. 
Nog treffender was de uitslag na eene hagelbui verkregen; 
hagel werkt op dezelfde wijze als regen, maar zijne kracht 
is veel aanzienlijker; nochtans, ondanks zijne vernielende 
werking, en terwijl de geopende trosjes meer dan de helft 
hunner zaden verloren hadden, waren de geslotene (met 
zegellak) schier niet beschadigd. 
Uit dit alles mag men besluiten dat 1. umbellata een 
nieuw voorbeeld is van eene plant, wier zaden door de 
medewerking van den regen uitgestrooid worden ; de 
verspreiding geschiedt hier echter niet noodzakelijk door 
den regen zelf, maar zij wordt door den regen mogelijk, 
althans gemakkelijker gemaakt. Wat I. amara betreft, 
de verspreiding harer zaden geschiedt op dezelfde wijze, 
maar zoowel bij droog als bij vochtig weder ; hier speelt 
de regen geene bijzondere rol. 
Ik moet hier nog de aandacht vestigen op dit belangrijk 
feit, dat het verschil tusschen beide lberis -soorten in nauw 
verband staat met het klimaat dat zij bewonen : I. umbel - 
lata is' uit Zuid-Europa afkomstig en heeft de hooger 
besproken biologische eigenschap met vele andere soorten 
uit droge luchtstreken (Roos van Jericho, enz ) gemeen ; 
terwijl I. amara streken bewoont waar het aantal regen¬ 
dagen veel grooter is, en bij gevolg geene behoefte heeft 
aan eene inrichting, die waarschijnlijk voor doel heeft te 
beletten dat de zaden op een verdroogden grond uitgezaaid 
worden. 
