- 105 - 
steeltje in verschillende ontwfkkelingstoestanden. Wanneer 
de bloem nog de gedaante van een klein knopje heeft, is 
het steeltje zeer kort (ongeveer 1 mm. lang) ; het heeft op 
zijne gansche lengte denzelfden bouw, en bestaat uiteen 
chlorophylhoudend parenchiem w aarin vier vaatbundels 
loopen. Een dezer vaatbundels is reeds duidelijk afgezon¬ 
derd, en bevindt zich aan de binnen- (boven-) zijde, terwijl 
de drie anderen dicht bij elkander aan de buiten- (onder-) 
zijde liggen. De parenchiemcellen, die tusschen deze drie 
laatstgenoemde vaatbundels liggen, zijn kleiner dan die, 
welke naast den eerstgenoemden gelegen zijn. Naarmate 
de bloem ouder wordt, wordt het steeltje langer ; het basale 
gedeelte behoudt den oorspronkelijken bouw ; in het termi¬ 
nale gedeelte daarentegen zijn de vier vaatbundels thans 
op gelijke afstanden van elkander, in de vier hoeken der 
ruitvormige doorsnede gelegen, en de parenchiemcellen 
tusschen de vaatbundels zijn nu alle evengroot. 
Wanneer nu de bloemen uitgebloeid zijn en de zaden 
zich beginnen te ontwikkelen ziet men, op de gansche 
lengte van het steeltje, de parenchiemcellen tusschen de 
vaatbundels begrepen dikker en langer worden. Van dat 
oogenblik af onderscheidt men aan de basis de twee 
mechanische weefsels: de cellen naast den afzonderlijken 
vaatbundel gelegen zullen het dynamisch, de cellen tus¬ 
schen de drie dicht bij elkander gelegene vaatbundels 
begrepen zullen het statisch weefsel vormen (fig. 13). 
In het terminaal gedeelte van het steeltje ziet men geene’ 
differentiatie van dien aard (fig. 14). Het dynamisch 
weefsel aan de basis ontwikkelt zich bijzonder sterk ; het 
omringt den afgezonderden vaatbundel en verdringt de 
drie anderen zoodanig, dat deze zich schier tot eene enkele 
massa vereenigen (fig. 11;; het statisch weefsel omringt 
