— 125 — 
doorgroeiing de intracarpellaire prolificatie teruggevonden 
en wel bij de bloempjes die als zijdelingsche deelen door de 
uitgegroeide assen worden voortgebracht. 
Het materiaal dat voor het onderzoek diende, bestond 
uit twee rijkbloemige exemplaren, die in September 1890 
in den cultuurtuin van den Amsterdamschen hortus waren 
opgeslagen. Wijl bij de ontdekking de bloemen meeren- 
deels verdroogd waren en bijgevolg niet zeer geschikt 
voor onderzoek, werden zij eerst eenige uren in lauw 
water gehouden en daarna in glycerine overgebracht. De 
ontleding had ten gevolge dezer behandeling geenerlei 
bezwaren. 
Zooals in de meeste gevallen, treft een of andere afwij¬ 
king de verschillende bloemen eener inflorescentie niet in 
dezelfde mate. Dit was ook hier zoo ; toch trok het reeds 
dadelijk de aandacht, dat niet een enkele bloem der beide 
exemplaren normaal was. Van de laagste bloemen die het 
minst gestoord waren, neemt de vervorming naar boven 
gestadig toe tot enkele millimeters vóór den top. De bloe¬ 
men zijn dan in eens veel kleiner maar of men dit moet 
opvatten als een terugkeer tot den normalen vorm of als 
een gevolg van de uitputting der as, is moeielijk met 
zekerheid te zeggen. 
Denken wij ons gemakshalve de bloemspil in drie stukken 
verdeeld, waarvan het middelste de grootste lengte heeft. 
Ten einde al dadelijk het eigenaardige der afwijking te 
leeren kennen, nemen wij een der laagst geplaatste bloe^ 
men uit die middelste afdeeling (tig. 1). De gewone deelen 
worden gemakkebjk herkend, t. w. de bractee br, de vier- 
blâdige kelk s en de 4-tandige corolla p ; de meeldraden 
zijn in deze en alle andere figuren duidelijkheidshalve 
weggelaten. In plaats van een stamper te vinden, ziét men 
