144 - 
van den boom één was; ze sïierven met dezen; iedere houw 
in stam of twijg of wortel was eene wonde voor de boom¬ 
nimf. De Hamadryaden vooral waren innig met de boomen 
verbonden ; ze werden er mede geboren en vergingen met 
hen. Men verhaalt, dat zij soms de uiterste dankbaarheid 
betoonden aan die, welke hen van den dood bevrijdden ; 
terwijl anderen, die de boomen niet sparen en naar hun 
gesmeek niet luisteren wilden, wreed gestraft werden. 
Deze nimfen leefden zeer lang, zooals Ausonius, naar 
Hesiodus, betuigt : 
« Het is een groote ouderdom, als iemand dien van 
zes en negentig jaren bereikt. Dezen ouderdom overtreft die 
der praatachtige ekster negenmaal, en een ree overleeft 
viermaal de ekster. De rave leeft driemaal langer dan een 
ree ; en de Phoenix verdubbelt negenmaal den levenstijd 
van de raaf. Maar de Hamadryaden gaan dezen vogel 
I 
tienmaal te boven in veelheid van jaren ; .want zij hebben 
het langste leven.» 
Bij Apollonius Rhodius, een Grieksch dichter, vinden 
w r ij eene dezer Hamadryaden, welke op de volgende wijs 
den houthakker tracht te verteederen : 
« Luid door de lucht weergalmt des woudmans slag, 
Als eene stemme droef klinkt uit den Eik : 
Och, spaar mijn leven, spaar een maagd, die beeft ! 
Och, hoore der Hamadryade bee, 
En dat die wreede bijl niet langer galm’ ! 
Bewaar den boom, waartoe mijn leven hoort. 
Zie hoe mijn bloed uit bast in stroomen vloeit ; 
Ik zwijm, ik zink, 'k verga door uwen slag ! » 
Von Perger (1) spreekt van Iwidiën, die, in de Noorsche 
Mythologie, dezelfde rol spelen. 
(1) Von Perger, Pflanzensagen. 
