- 147 - 
der tijden, in die nieuwe wereld, hoe leefden zij anders dan 
wij, zij, de eerste menschen, door niemand voortgeteeld, 
die sproten uit de flanken van eenen Eik of uit eenen 
kleiklomp ! » Ook in Griekenland werd de Eik beschouwd 
als zijnde de teler van ’t menschdom. In de Odusseia staat 
er : « Gij stamt toch niet van den Eik noch van de rotsen ?» 
II. Eiken-kultus. 
De mensch heeft altijd de plant beschouwd als eene gave 
der Goden; ook heeft hij haar altijd vereerd. Ja, soms heeft 
hij de boomen als Goden gehuldigd en aangebeden. De Eik is 
een der nuttigste boomen (door zijn hout, zijne eikels, enz.) : 
daarom heeft men hem steeds bijzondere eere bewezen. 
Het druïdismus der Kelten steunt vooral op boomen- 
vereering ; zijn naam zelf bewijst het. Deze komt volgens 
Littré(I), van het Keltisch derf oïderv, dat Eik beteekent; 
« men noemt de priesters druïden, naar den eeredienst, welken 
zij de Eiken bewezen. » Op al hunne feesten tooiden zij zich 
het hoofd met Eikenloover. Hunne plechtigheden werden 
in tempelwouden (Eikenwouden) uitgevoerd en al wat op 
den Eik groeide, vooral de Marentak, was voor hen heilig. 
De plant komt maar zelden op den Eik en, toen zij er 
gevonden werd, sneed men ze met vele eerplegingen af. 
Men offerde en nam eerst den ge wij den maaltijd onder den 
Eik. Daarna klom de druïde op den boom, sneed met eene 
gouden sikkel deMareutak af en ving dezen in een wit kleed 
op. Eindelijk werden twee witte stieren geslachtofferd. 
Over zulke Eikenwouden, die tot tempels dienden, 
schrijft Von Perger: «Ieder hoogstammig woud draagt het 
merk van het verhevene, doch geen zoo zeer als een woud van 
honderdjarige Eiken. Daartoe helpt, dat ieder Eikenwoud 
(1) Littré, Dictionnaire . 
