148 
vele heldere plaatsen bezit ; want de Eik ontwikkelt zich 
gelijkvormig naar alle zijden ; hij schiet niet, als Pijn en 
Spar, mastachtig omhoog en hij verschaft rondom eene 
vrije ruimte, welke deze zonnige helderheid bewaart, ter- 
zelfdertijd, dat de boom eene kostelijke schaduw aanbiedt. 
Het moet dus niemand verwonderen, dat de Germanen 
eenen bijzonderen woud-kultus hadden en vooral het Eiken- 
bosch tot plaats van uitoefening verkozen. Want in de 
lommer zulker reuzenboomen en in het gedruisch van 
hun loover voelde zich de mensch nabij de goddelijke 
macht ; hij omheinde het heilige woud met eene dichte 
haag ; hij liet de godheid zelve in de kruinen der eerbied¬ 
waardige boomen wonen en de offerande op de altaren 
brengen, welke hij onder hunne twijgen had opgericht. 
Het woud gold als tempel en, gelijk in den tempel alleenlijk 
de ingewijde het allerheiligste betrad, zoo was het ook het 
geval met het heilig woud, waar — zoo schrijft Tacitus — 
niet alleen geen boom geveld, maar aan geenen enkelen 
boom eenen twijg of tak geroofd mocht worden. » 
Arnold Hoogvliet zingt over het heilig Aventijnsche 
woud, waarvan Ovidius gewaagt : 
a Een heilig woud, rondom beschaduwd en besloten 
Met Eiken, die de kruin schier aan de wolken stooten, 
Lag aan den opgang van den heuvel Aventijn. 
In ’t midden sprong een beek van vloeiend kristallijn 
Uit een « bemoschte » rots, en ruischte door de dalen ; 
Die ’t woud maar aanzag, zei: hier moet een Godheid dwalen.» 
En Vondel, naar Virgilius : 
«... Dees landouwe, 
Bosschaadje en steenrots zijn zoo vroeg bij ’t volk geweest 
Een God, men twijfelt wie, zegt hij ; een hemelsch geest 
Bewoont dit bosch, dees kruin des heuvels, dicht van boomen. » 
Het woud der Semnonen was zoo heilig, dat zij het enkel 
