152 
Onder den Eikeboom van Mambre ontving Abraham drie 
engelen in menschelijke gedaante en diende hun eten voor. 
Ook bij andere volkeren werd de Eik geëerd en Isidorus 
schrijft dat Quercus (Eik) komt van quaerere zoeken : 
omdat de Heidenen voor gemeene gewoonte hadden, in 
hunnen nood, bijstand te zoeken bij afgoden, in Eike- 
boomen gesteld. 
Volgens eene wet der Ostrogothen mocht iedereen alle 
boomen in het gemeene woud kappen, uitgenomen Haze¬ 
laars en Eiken ; want dat waren boomen van vrede en zij 
mochten niet geveld worden (1). 
De Pruisen (2) hield en, ter eerevan hunnenGodPerkunos, 
een gestadig vuur van Eikenhout. 
Op de Kapornische heide bij Koningsberg stond, 
beweert men, vroeger een overoude Eik met vier groote 
takken ; hij was den Goden gewijd en is nu vervangen door 
de vier-broeders-zuil (Vierbrüder saule) (3). 
De Pruisen vereerden drie hunner góden (Potrimpos, 
Pikollos en Perkunos) onder den grooten eik van Romove, 
Eik, die immer groen bleef en wiens stam zes ellen dik was* 
Hij was omringd van zijden voorhangsels van acht ellen 
hoog ; deze werden door de Waidelotten (Priesters) (4) 
enkel op groote feestdagen opengeschoven, of ook wanneer 
een voornaam persoon rijke geschenken aanbieden kwam. 
Nog lang na de invoering van het Christendom werd hij 
vereerd ; de bisschop van Ermeland deed hem neerhouwen. 
Bij Heiligenbeil (5) stond een immergroene Eik, door 
(1) Kelly, Indo-European Folklore, 179, 
(2) Von Perger, 292. 
(3) Von Perger, 281. Zie verder Sagen. 
(4) Von Perger, 298. 
(5) Von Perger, 298. 
