159 
góden in heilige bosschen vereerden en die den eenen god 
dezen, den anderen dien boom of struik toewijdden. Men 
moet ook wel in aanmerking nemen, dat bij onze voorouders 
der 14 e en 15 e eeuw dat gevoel voor de plantenwereld veel 
levendiger en sterker geweest zal zijn, daar het aantal 
bosschen hier te lande zooveel grooter was. De forsche eik 
en de gladde beuk, de ruischende den en de bevallige berk, 
(the lady of the woods, zooals Coleridge dien boom teeken¬ 
achtig noemt), zij waren hier veel talrijker dan tegenwoor¬ 
dig en onze voorouders kunnen dus de oude boomvereering 
gemakkelijker levendig hebben gehouden dan hunne nako 
melingen, die het met wrevel in het hart moeten aanzien, 
hoe elk jaar iets van hetgeen nog overbleef, moet vallen 
onder de bijl van een of anderen rijken slooper.» 
III. De Eik in de daemonologie. 
De duivel korf de eikenbladeren, welke eerst gaafrandig 
waren. Eens vroeg Satan aan God, macht en meesterschap 
oyer het woud. De Heer lachte en zei : « Als de Eik geene 
bladeren meer draagt en gansch kaal staat, zal ik u de 
gevraagde macht verleenen. » De duivel wachtte. In de 
Lente droeg de Eik frissche, groene bladeren. Maartsche 
vlagen wmelden door zijne kruin ; doch de bladeren hingen 
stevig en vast, en vielen niet af. In den Zomer werden ze 
donkerder; in den Herfst geel en rood ; doch immer hingen 
zij aan de twijgen. « In den Winter zal de noordenwind ze 
wel afroeien, » sprak de duivel. De Winter kwam ; de 
noordenwind huilde luide en schudde de takken. Toch 
bewaarde de Eik zijne bladeren, nu rood als vuur gewor¬ 
den. Daar verscheen weder de Lente. De nieuwe, groene 
blaadjes sproten uit de knoppen en duwden de andere, bruine 
en dorre weg. En nimmer stond de krachtige Eik van loover 
