— ] 60 — 
ontbloot. De duivel bemerkte te laat, dat God hem die 
heerschappij over het woud niet wilde toestaan. Verwoed 
vloog hij door de Eikekroon, en, met zijne scherpe klauwen, 
splitte en scheurde hij al de bladeren. Sedert dien zijn deze, 
welke gaafrandig waren, lobbig gebleven (1)! 
Anderen zeggen, dat een boer zijne ziel aan den duivel 
verkocht had en deze ze halen mocht, wanneer de Eik zonder 
loof zoude staan. Dit gebeurde nooit, en zoo speelde de boer 
den duivel eenen leelijken streek (2). 
De booze huilt soms in het eikenloover en herinnert aldus 
aan den afgodendienst, welke vroeger onder deze boomen 
uitgeoefend werd. In het woud Udensthal (Odinsdal?) stond 
nog in 1640 een gewijde Eik, welke men voor des duivels 
lustwoning hield. — Bij Eisingen, in Baden, staat een Eik, 
waar, op helderen middag, een zwart manneke op- en afgaat, 
en die vurige vonken, zoo groot als sterren van zich geeft.— 
Ook heeft men des nachts, onder oude Eiken, eenen zwarten 
geitenbok, d. i. den duivel ontwaard (3). 
In Duitschland vindt men zoogenaamde Duiv elseiken. 
Conway (4) zegt, dat te Gotha een Eik staat, waarvoor men 
nog groot ontzag gevoelt. — In ons land waren er ook : 
«Alzoo heeft God den Jesus-eik verheven boven al de andere 
boomen van het woud Soniën, ter beschaming van de 
heidensche bijgeloovigheid en van den duivel, den uitvinder 
derzelve, die verbeeld wordt door eenen anderen Eik, hier 
omtrent gelegen, die tot den dag van heden duivelseik 
genoemd wordt, omdat hij door den bliksem geslagen was 
geweest en als in tweeën gespleten (5).» 
(1) Is. Teirlinck. Bloeiende Reuzen. 
(2) Von Perger. 
(3) Von Perger. 
(4) Fraser’s Magazine, 1870, 593. 
(5) Seghers en Kalvertos, 37. 
