— 161 — 
Men kan den duivel — insgelijks het ongeluk — het 
gemakkelijkst in Eiken opsluiten. Een ridder, die zijn mid¬ 
dagmaal in een woud verteerde, zag, op eenen Eik, een 
monsterachtig wezen, dat hem toeriep : « Ik ben uw onge¬ 
luk ! » De ridder bleef echter koelbloedig en vroeg den geest 
ten eten. Nauwelijks was het monster van den boom geste¬ 
gen, of de man greep het vast en sloot het in den Eik op. 
Nu had de ridder geluk in alles, wat hij aanving, en hij 
vertelde openlijk hoe hij daartoe gekomen was. Een zijner 
benijders wou hem terug in het verderf brengen ; hij 
ging dus naar den Eik en maakte het verderf vrij ; maar 
dàt bleef aan hem gehecht en onzen ridder ging het wel 
als vroeger (1). 
IV. De Eik in de tooverwereld. 
In vele landen spreekt men van Hekseneiken, onder of 
in dewelke de tooveressen gaarne spelen en zich vergade¬ 
ren. Onder rubriek I spreken wij van eenen bloedenden 
hekseneik. Von Perger verhaalt eene gelijkende sage van 
den hekseneik van de Sinzenmatt. 
Op den Eik te Buckenhofen (Oberfranken) schongelden 
de heksen op Sint-Walpurgisdag; in 1804 werd hij neerge¬ 
veld; hij was zoo groot, dat hij zestig klafters hout gaf (2). 
Op dezelfde Sinzenmatt (3), waarvan hooger sprake is, 
komen alle drie maanden meer dan dertig « Fraufasten- 
weiber » onder eenen Eik en slaan daar hunne hutten op. 
Ook de wandelende « Barackenfrau » woont, bij Frick, 
onder eenen Eik. — In de Eiken van het Toferenwald, in 
(1) Grimm. 
(2) Von Perger, 295-299. 
(3) Von Perger, 295. 
11 
