163 — 
splinterden hunnen stam, uitgenomen de Eik, die zijne 
hulpe bood. Daarom vluchten de Grieksche houthakkers 
dezen boom en beschouwen hem als vervloekt. 
« Tusschen Eslaf en Sallerup, in Zweden, stond, in 1624, 
in een bosch nog een Eikeboom, die Gylde-eicJie genoemd 
werd: hij was door eene reuzin geplant en, in oude dagen, 
had men veel spokerij om den boom gezien. Deze werd 
door de voorbijgangers eerbiedig gegroet (1). » 
Generaal Ziethen was een groot heksenmeester. Gedu¬ 
rende eenen oorlog ging het hem slecht; de Oostenrijkers 
en Russen hadden hem, met overmacht, overvallen en hij 
moest, tegen dank, des avonds met zijne soldaten achter¬ 
uitwijken. Zij kwamen in een dal; zijne krijgslieden waren 
zeer vermoeid en hij wist, dat de vijanden hem op de 
hielen zaten. In eens zeide hij : « Halt ! dat geen zich nog 
roere ! » Al zijne soldaten stonden als een muur. Nu sloeg 
de oude Ziethen een kruis, murmelde eenige geheimzinnige 
woorden en, in een oogenblik, was zijn gansch leger in een 
groot bosch veranderd. Hij zelf klauterde op eenen Eik en 
lachte om wat gebeuren zou. Het duurde niet lang of de 
vijand kwam van den berg af ; Pandoeren en Kozakken, 
Kroaten en Hongaren, witrokken en zwartrokken kwamen 
en stonden verbaasd, dat zij, in stee van een leger, een 
woud vóór zich zagen; toornig liepen zij het door, terwijl 
zij hier en daar eenen twijg af kapten. Als de vijand ver 
genoeg was, steeg de oude Ziethen van zijnen Eik, mur¬ 
melde een anderen geheimen zin en zijne soldaten stonden 
weer, daar vóór hem, met zak en pak en als een muur. 
Eenigen echter hadden eenen houw gekregen of den kop 
verloren. Dat deed echter niets ter zake en de oude zei : 
(l) Oomen, 397. 
