167 — 
opgehangen. Hij was echter onschuldig en zei, dat, als 
bewijs zijner onschuld, in het woud geene Eiken meer 
zouden gedijen. Hetgeen ook voorviel (5). 
Niet verre van Hildburghausen verschijnt, des nachts, 
op de groote «Mehl-Eiche, » een doodsbleek vrouwmensch 
met eenen zwaren meelzak op den rug. Het is eene mul- 
derin, welke onbarmhartig de lieden bedroog en daarom, 
zoo zwaar geladen, wandelen moet, tot iemand haar den 
zwaren last afneemt (6). 
Niet alleen zijn er Eikensagen en- legenden ; maar onze 
boom komt in menig sprookje en vertelling. Hetgene volgt 
vertelt men te Lier. 
Er waren eens twee vrienden, die geloot hadden. 
De eene had een slecht, de andere een goed nummer ge¬ 
trokken. Als de eerste naar het leger moest, riep hij 
zijnen vriend onder eenen grooten Eikeboom en hij zei : 
« Vriend, ik moet weg ; aan u vertrouw ik dezen gouden 
ring, het eenige stuk van waarde, dat ik bezit. Als ik weer¬ 
kom, geeft ge mij hem weder.» En hij vertrok. Als zijn tijd 
uit was, kwam hij terug en vroeg den ring aan zijnen 
vriend; maar deze beweerde niets gekregen te hebben. 
Ze gingen bij den rechter ; en deze vroeg aan den leener : 
« Hebt gij geene getuigen, die bewijzen kunnen, dat gij 
oprecht den ring geleend hebt ?» — «Niemand, dan eenen 
ouden Eik, waaronder wij zaten. » — « Ik weet zoomin van 
dien Eik als van den ring, » bevestigde de andere. — « Ga 
om een takje van dien Eik, dit zal getuigenis geven, » 
beval de rechter aan den eerste. De man vertrok; de vriend 
en de rechter bleven. De eerste was reeds eenen geruimen 
(1) Von Perger, 293. 
(2) Ibid. 
