— 172 — 
hangen, om hier door te beteekenen, dat de verkregene 
9 
Zeege in een eeuwigdurende gedachtenis zou blijven (1). » 
Zelfs nog na de invoering van het Christendom, lei men 
beloften onder Eiken af. Socrates placht er bij te eed¬ 
zweren, schrijft Koning. 
Tusschen Rudolstadt en Saalfeld vond men eenen Eik, 
waaraan eene sterke ketting bevestigd was ; de veroor¬ 
deelden werden aan deze ketting opgehangen. 
Aan eenen Eik te Kienhard (Mittelfranken) hing eene 
knots zoo groot, dat één mensch haar moeilijk dragen kon. 
Als een man door zijne vrouw geslagen werd, zoo ijlden 
allen, oud en jong, naar den « Schlàgel, » en hingen hem 
aan de huisdeur van den armen man, die zich metzijne vrouw 
verzoenen en eene maat wijn betalen moest, vooraleer de 
knots op de oude plaats gedragen werd (2). 
De vrouwen vanWeilheim, bijTubingen, hadden het recht 
iedere Lente eenen Eik te vellen, hem te verkoopen en het 
verkregen geld te verdrinken. Dit recht werd hun waar¬ 
schijnlijk door.de geestelijken geschonken, ten einde ze aan 
te wakkeren tegen den boomkultus te werken ; het werd 
enkel vóór een zestigtal jaren afgeschaft. (3) 
In tijd van hongersnood (in de jaren 40 bijv.) aten onze 
ouders Eikels en Netels. In « dieren tijd » maakten de 
Romeinen er eene soort van brood van schrijft, Plinius. In 
Arcadië vond men eikeleters, Balanophagoï geheeten ; ze 
brandden deze vruchten onder de assche en zoo schenen ze 
smakelijk (4). Cornelius de Alexander zegt, dat de inwo¬ 
ners van Sio hunne belegerde stad niet moesten overgeven, 
(1) Bl. 75. 
(2) Panzbr, I, 253. 
(3) VON P ERGER, 300. 
(4) Koning, 3. 
