— 173 — 
omdat zij, als laatste voedsel, Eikels hadden. In den hon¬ 
gersnood van 1607 (1) maakte men een soort van brood 
met Eikels, alsook in dien van 1709 (Parmentier) —• 
Hoogvliet vertaalt eene brok uit Ovidius (2) als volgt: 
« D'alouden leefden bij de kruiden, groente en blaren, 
Die ’t*aardrijk voortbracht uit den onbezaaiden grond. 
Nu plukten zij het gras en klaver in den mond, 
Dan brasten zij met loof en malsche bladertoppen, 
Daarna was J t vetpot met gevonden Eikelknoppen, 
En aan den harden Eik groeide een gewisse schat. » 
X. Eik en Kind. 
In Vlaanderen rapen de kinderen Eikels en verkoopen ze 
aan de schaapherders. 
Hunne eerste pijp bestaat uit eenen stroohalm en een 
eikeldop. Als tabak dienen droge bladeren. Dat zulk rooken 
weinig smakelijk is, is goed verstaanbaar. 
Het raadsel van den Eik geeft Joos ( Raadsels van ons VI. 
Volk ) op: 
Van ’t Oosten naar ’t Westen 
Staan wel honderd duizend nesten ; 
In ieder nestje ligt een ei, 
’k Laat u raden van nu tot Mei. 
Eindelijk stelt men den kinderen van het Zuiden van 
Oost-Vlaanderen dikwijls de volgende kwelvraag : 
Wat hebt gij liever? ’t Spek van de eeke of’t spek van 
’t verken? 
Meest altijd is het antwoord : 
*k Heb liever ’t spek van ’t verken ! 
«Mis!» zegt alsdan de vraagsteller; ik heb liever het 
spek [spint) van d'eeke, want zoo blijft mij het goede hout ; 
maar als het spek van het verken is, zoo blijven mij enkel 
de beenderen. » 
(1) Franciosi, Sur Veau, à la montagne, dams la plaine, 66. 
(2) Ovidius, IV boek der Feestdagen. 
