— 174 
Het is dus eigenlijk eene woordspeling: van in de 
beteekenis van af, weg en van in de gewone beteekenis (in 
dit laatste geval kan men van door den genitief vervangen, 
in het eerste niet). 
XI. De Eik en de Tijdwijzer. 
Oomen zegt, dat soms de Eik voor de Meiplanting ge- 
gebruikt wordt. Volgens Kalf werd de Doorn hiertoe 
meer aangewend. 
Te Minden (1) dansten de jongelui, op den eersten 
Paaschdag, rond eenen ouden Eik. 
In het dorp Questenberg (2) (Harz) dragen de jongens, 
op derden Sinksendag, eenen jongen Eik op den Buchberg, 
hangen eenen Radkrans (Zonnerad) aan den boom en 
dansen er rond. 
In Pruisen ontstak men het Sint-Jansvuur (3), met een 
stukje Eikenhout tegen een stukje Dennenhout te wrijven. 
Wat men, op Sint-Michiel, met galnoten doen kan, staat 
lager vermeld (zie XII). 
Over den zoogenaamd oxi Kerstblok moet hier een woordje 
gerept worden. Montanus (4) schrijft reeds, dat het een 
Oud-germaansch gebruik was, aan den haard eenen groo- 
ten eiken blok vast te leggen, die, iedermaal men vuur 
maakte, medeglom, echter zoo geschikt geplaatst werd, dat 
hij een gansch jaar duurde, eer hij verkoold was. Op 
Kerstmis werd hij zorgvuldig uit den haard genomen, tot 
stof gestooten en dit, om de twaalf nachten, op de akkers 
rondgestrooid, ten einde dezer vruchtbaarheid te verhoo- 
gen. — In Vlaanderen, vóór eenige jaren, dat men nog 
(1) Von Perger, 300. 
(2) Ibid. 300. 
(3) Ibid. 295. 
(4) Deutsche Volks feste , I, 12. 
