— 179 — 
De Eik van Hartford (zie hier XVI). 
De Hekseneik (zie hier II). 
De Eik van Romove (ziehier II). 
De Eik van Allouville (zie hier II). 
Jesukens-Eik (zie hier II). 
. XIIII. De Eik in de plantentaal. 
De Eik is de koning van het woud, de sterkste der 
hoornen, hij bereikt den hoogsten ouderdom en zijn hout 
tart den tijd. Ook is hij het zinnebeeld der sterkte , der 
macht. Zoo sterk als een JEik f zegt ons volk. 
Onze groote Vondel, naar Virgilius, wijst met de volgende 
woorden hierop: 
« De boscheik, die zijn kruin zoo hoog steekt uit het zand 
Ten hemel, als hij naar de helsche jammervlieten 
Zijn wortels op het hart van Pluto komt te schieten : 
Dus wordt dees nimmer van de regenvlaag verzwakt, 
Noch van de winterbui ter aarde neergesmakt. 
De boom staat even vast, verduurt een rij van jaren. 
Veel eeuwen levens, en veel hoofden grijs van haren. 
Hij steekt zijn arremen, de takken onvervaard 
Al wijder herwaart uit, en weder derrewaart, 
Staat midden in zijn schim wiltweiend tot op ’t leste. » 
En Ursinus (1) zegt : 
In de aarde wortelt de Eik, en heft tot ’s hemels daken 
De trotsche kruin ; vergeefs komt hem de wind genaken. 
En Lafontaine schrijft, dat de wind ontwortelde hem, 
« De qui la tête aux cieux était voisine 
Et dont les pieds touchaient à l'empire des morts.» 
Hetgene maar eene navolging van Virgilius is : 
«Den Eik, die met zijn kruin ‘t gewelf des hemels raakt, 
En met zijn wortelen den Tartarus genaakt. » 
(1) Arbor. Bibl . 
